მოდით, ციფრებს შევხედოთ. აპრილში ისეთი რამ მოხდა, რაც ბოლო სამი წლის განმავლობაში არ გვინახავს: რუსეთის არმიამ უკრაინაში 120 კვადრატული კილომეტრით დაიხია უკან. ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება რუკაზე მხოლოდ მცირე, უმნიშვნელო მონაკვეთად მოგეჩვენოთ, თუმცა რეალურად ეს მონაცემი გაცილებით მასშტაბურ პროცესებზე მიგვანიშნებს.
წლების განმავლობაში კრემლი გვარწმუნებდა, რომ მათი სამხედრო მანქანა უძლეველია და მისი წინსვლა შეუკცევადია. თუმცა, 120 კვადრატული კილომეტრის დაკარგვა იმის ნიშანია, რომ სისტემა, რომელიც მხოლოდ პროპაგანდითა და ძველი მარაგებით იკვებებოდა, მწვავე კრიზისშია. როდესაც ლოგისტიკა მოშლილია, ხოლო ტექნიკა — მოძველებული, „ძლევამოსილების“ მითი სწორედ ასე, ფრონტის კონკრეტულ მონაკვეთებზე უკან დახევით იბზარება. ეს არ არის უბრალოდ ტაქტიკური შეცდომა; ეს სამხედრო რესურსების სრული გამოფიტვის შედეგია.
პრობლემა მხოლოდ ფრონტის ხაზით არ შემოიფარგლება — ჯარი ვერ იბრძოლებს იქ, სადაც ზურგი სუსტია. რუსეთის ეკონომიკა, რომელიც დიდწილად ნედლეულის ექსპორტზეა დამოკიდებული, ამ მასშტაბის ომის ტვირთს ვეღარ უძლებს. როდესაც ბიუჯეტი იწურება და ტექნოლოგიური განვითარება შეჩერებულია, იძულებული ხარ, ათწლეულების წინანდელი რეზერვები გამოიყენო. შედეგი კი ლოგიკურია — უკან დახევა იქ, სადაც მანამდე მხოლოდ „გარდაუვალ გამარჯვებას“ გპირდებოდნენ.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის? ეს არ არის მხოლოდ ერთი თვის სტატისტიკა — ეს არის გარდამტეხი მომენტი, როდესაც მოვლენების ინერცია იცვლება. როგორც კი „დაუმარცხებლობის“ ილუზია ქრება, მასთან ერთად ქრება შიშიც. მომდევნო თვეებში ჩვენ ვნახავთ, როგორ შეეცდება საინფორმაციო მანქანა ამ დანაკარგის გადაფარვას ახალი, აგრესიული რიტორიკით, მაგრამ ფაქტები ჯიუტია: რესურსები იწურება და სამხედრო მექანიზმი შენელებას იწყებს. ეს პროცესი კი, როგორც წესი, შეუქცევადია ხოლმე.