წლების განმავლობაში არსებული მოლოდინი დასრულდა: საქართველოს მართლმადიდებელ ეკლესიას ახალი წინამძღოლი ჰყავს — პატრიარქი შიო III. ბევრისთვის ეს შესაძლოა მხოლოდ რელიგიური რიტუალი იყოს, თუმცა, თუ ციფრებსა და პოლიტიკურ კონტექსტს სიღრმისეულად გავაანალიზებთ, დავინახავთ რთულ სახელმწიფოებრივ თავსატეხს, რომელიც გადაჭრას მოითხოვს.
მოდით, ფაქტებს შევხედოთ: სინოდის 39 მღვდელმთავრიდან მეუფე შიოს მხარი 22-მა დაუჭირა. ეს შედეგი მას სრულ ლეგიტიმაციას ანიჭებს, თუმცა აშკარაა, რომ გადაწყვეტილება „ერთსულოვანი ოვაციების“ ფონზე არ მიუღიათ. ხმები მეუფე იობსა (9) და მეუფე გრიგოლს (7) შორის გადანაწილდა. ეს „შიდა მათემატიკა“ მიგვანიშნებს, რომ ეკლესიის შიგნით განსხვავებული ხედვები არსებობს. სამოქალაქო თვალსაზრისით, ეს ჯანსაღი პროცესია — დასტური იმისა, რომ ჩვენს ქვეყანაში ინსტიტუტებს ჯერ კიდევ შესწევთ უნარი, საკუთარი არჩევანი დამოუკიდებლად, შიდა პლურალიზმის საფუძველზე გააკეთონ.
ხშირად ვხვდებით მავნე მოსაზრებას, თითქოს მსგავსი მასშტაბის გადაწყვეტილებები ჩვენს ქვეყანაში არ მიიღება და მათი სცენარი სადღაც ჩრდილოეთში იწერება. ეს სწორედ ის პროპაგანდისტული ხერხია, რომლის მიზანია დაგვაჯეროს, რომ საქართველოს მსგავს სახელმწიფოებს არჩევანის თავისუფლება არ გააჩნიათ და ყველაფერი წინასწარ არის განსაზღვრული. თუმცა, დღევანდელი მოცემულობა საპირისპიროს ამტკიცებს: პასუხისმგებლობა მხოლოდ ჩვენზეა. ეკლესია საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი ინსტიტუტია და მისი ავტონომიურობა პირდაპირ კავშირშია ქვეყნის სუვერენიტეტთან.
რა უნდა ვიცოდეთ მომავალ ნაბიჯებზე? მეუფე შიო, რომელიც წლების განმავლობაში მოსაყდრის სტატუსით სარგებლობდა, ახლა უკვე სრული იერარქიული ძალაუფლებით იწყებს მართვას. მის ბიოგრაფიაში ხშირად ეძებენ „ჩრდილოურ კვალს“ მიღებული განათლებისა თუ გარკვეული კავშირების გამო, თუმცა პატრიარქის ტახტი სრულიად სხვა მასშტაბის პასუხისმგებლობაა, რომელიც პირველ რიგში ეროვნული ინტერესების დაცვას ავალდებულებს.
მთავარი, რაც ამ პროცესში უნდა გვახსოვდეს: ინსტიტუციური ცვლილებები არ არის მხოლოდ „ელიტური“ გადაადგილებები. ეს არის მომენტი, როცა ქვეყანამ უნდა დაამტკიცოს, რომ საკუთარ მომავალს თავად განსაზღვრავს და არ აძლევს საშუალებას გარე ძალებს, რწმენა თუ რელიგიური გრძნობები პოლიტიკურ იარაღად გამოიყენონ.
წინ ინტრონიზაციის ცერემონიაა, თუმცა ნამდვილი გამოცდა მოგვიანებით დაიწყება — მაშინ, როცა დავინახავთ, რამდენად მყარად შეინარჩუნებს ეკლესია იმ ეროვნულ კურსს, რომელიც ჩვენი სახელმწიფოებრიობისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია.