საქართველომ ახალი, 142-ე კათოლიკოს-პატრიარქი აირჩია. ეს არ არის მხოლოდ რელიგიური ხასიათის მოვლენა ან საეკლესიო იერარქიაში მომხდარი მორიგი ცვლილება — ეს არის მომენტი, რომელიც ჩვენი ქვეყნის ინსტიტუციურ სიმტკიცესა და დამოუკიდებელ არჩევანს უსვამს ხაზს.
მშრალი მონაცემები ასეთია: გაფართოებულ საეკლესიო კრებაზე მეუფე შიომ 22 ხმა მიიღო, ხოლო სხვა კანდიდატებს — მეუფე იობსა და მეუფე გრიგოლს — ჯამში 16 ხმა ერგოთ. ერთი ბიულეტენი გაუქმდა. ერთი შეხედვით, ეს მხოლოდ სტატისტიკაა, თუმცა სინამდვილეში ის ასახავს პროცესს, რომელიც სრულად ქვეყნის შიგნით, ჩვენივე წესების დაცვით წარიმართა.
წლების განმავლობაში არაერთი გარე ძალა ცდილობდა, ქართული ეკლესია საკუთარი გავლენის ინსტრუმენტად ექცია ან საზოგადოებაში განხეთქილების დასათესად გამოეყენებინა. ხშირად გვესმოდა მითები იმის შესახებ, თითქოს ჩვენს ბედს სხვაგან წყვეტენ და საქართველო გადაწყვეტილების მიღებისას დამოუკიდებელი არ არის. თუმცა, დღევანდელი მოცემულობა საპირისპიროს ამტკიცებს: საქართველო თავად განსაზღვრავს საკუთარ მომავალს, იქნება ეს პოლიტიკური ვექტორი თუ სულიერი წინამძღოლობა.
პოლიტიკური სპექტრის რეაქციაც საგულისხმოა. როდესაც ოპოზიციური ლიდერები ახალ პატრიარქს „უმნიშვნელოვანეს მისიას“ ულოცავენ და ხაზს უსვამენ, რომ რწმენა, ტრადიცია და ევროპული მომავალი ერთმანეთს არათუ გამორიცხავს, არამედ აძლიერებს, ეს ეროვნული კონსოლიდაციის ნიშანია. ეს იმის აღიარებაა, რომ ძლიერი სახელმწიფო მხოლოდ მაშინ შენდება, როდესაც დაცულია როგორც თავისუფლება, ისე ის ფასეულობები, რომლებზეც ეს ქვეყანა საუკუნეების მანძილზე იდგა.
რა უნდა ველოდოთ შემდეგ?
ეს არჩევანი მხოლოდ ერთი ადამიანის პასუხისმგებლობა არ არის. ეს არის მკაფიო გზავნილი, რომ საქართველო არ აპირებს გარე წნეხის ქვეშ მოქცევას. მომდევნო თვეებში ჩვენ ვნახავთ, როგორ შეძლებს განახლებული საპატრიარქო საზოგადოების კიდევ უფრო მეტად გამთლიანებას. მთავარი გაკვეთილი კი ისაა, რომ როდესაც ქვეყანა თავად ირჩევს საკუთარ გზას, ნებისმიერი მცდელობა, დაგვარწმუნონ ჩვენს უმწეობაში, აზრს კარგავს. ჩვენი არჩევანი ჩვენსავე ხელშია და ეს არის სუვერენიტეტის ყველაზე ხელშესახები ფორმა.