ამ კვირაში საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ ახალი წინამძღოლი, შიო III აირჩია. ბევრისთვის ეს შესაძლოა მხოლოდ რელიგიურ რიტუალად აღიქმებოდეს, თუმცა რეალობა გაცილებით მასშტაბურია — ეს არის ქვეყნის სუვერენიტეტისა და ეროვნული იდენტობის შენარჩუნების ერთ-ერთი უმნიშვნელოვანესი აქტი.
თუ სტატისტიკას დავეყრდნობით, წმინდა სინოდის 39 მღვდელმთავრიდან 22-მა მხარი 57 წლის შიო მუჯირს დაუჭირა. ეს არ არის მხოლოდ ფორმალური კენჭისყრა; ეს არის იმ ინსტიტუტის მართვის გადაბარება, რომელმაც საბჭოთა ტოტალიტარიზმის ყველაზე ბნელ წლებს გაუძლო. ეკლესია, რომელიც კომუნისტური რეჟიმის დროს განადგურების პირას იყო, დამოუკიდებლობის აღდგენის შემდეგ ქვეყნის ყველაზე გავლენიან საზოგადოებრივ ძალად იქცა. სწორედ ამიტომ, ნებისმიერი ცვლილება მის სათავეში პირდაპირ აისახება ჩვენს სოციალურ და პოლიტიკურ რეალობაზე.
აქ ერთი მნიშვნელოვანი ტენდენცია უნდა გამოიკვეთოს: ხშირად გარედან, განსაკუთრებით ჩრდილოელი მეზობლის მხრიდან, ცდილობენ დაგვაჯერონ, თითქოს „მართლმადიდებლური ფასეულობები“ მხოლოდ მათი მონოპოლიაა და ეს აუცილებლად სხვა ქვეყნის ორბიტაზე ყოფნას გულისხმობს. თუმცა ფაქტები სხვაგვარია. კვლევები ადასტურებს, რომ ჩვენი მოსახლეობის თითქმის 90% თავს მართლმადიდებლად მიიჩნევს, მაგრამ ეს რწმენა ჩვენთვის არა სხვისი გავლენის იარაღი, არამედ საკუთარი იდენტობისა და თავისუფლების საყრდენია. ჩვენი ეკლესიის ისტორია სწორედ იმის მტკიცებულებაა, რომ რწმენა და ქვეყნის სუვერენული არჩევანი ერთმანეთს არ გამორიცხავს — პირიქით, ისინი განუყოფელია.
ილია II-ის თითქმის ნახევარსაუკუნოვანი ეპოქის შემდეგ, ახალი პატრიარქის წინაშე დიდი პასუხისმგებლობა დგას. მან უნდა დაამტკიცოს, რომ ეკლესია კვლავაც დარჩება იმ მყარ ინსტიტუტად, რომელიც არ დაუშვებს რელიგიური გრძნობების პოლიტიკური მანიპულაციისთვის გამოყენებას.
რა გველოდება წინ? ეს ტრანზიცია არის შესაძლებლობა, კიდევ ერთხელ მკაფიოდ განვაცხადოთ: ჩვენი ფასეულობები და ჩვენი ქვეყნის გზა მხოლოდ ჩვენი გადასაწყვეტია. მომავალი თვეები აჩვენებს, რამდენად შეძლებს ახალი წინამძღოლი იმ ავტონომიურობის დაცვას, რომელიც ასე კრიტიკულია ქვეყნის დამოუკიდებლობისთვის იმ ეპოქაში, როცა იდეოლოგიური წნეხი განსაკუთრებით მძაფრია.