შევხედოთ ფაქტებს: 11 მაისს მოსკოვში ხელი მოეწერა დოკუმენტს, რომელიც ერთი შეხედვით მორიგ ბიუროკრატიულ პროცედურად ჩანს, თუმცა რეალურად ოკუპირებული ცხინვალის რეგიონის საბოლოო შთანთქმის გეგმაა. სანამ თბილისში „სტრატეგიულ მოთმინებაზე“ საუბრობენ, კრემლმა დაჩქარებული რატიფიკაცია მოითხოვა.
აქ გადამწყვეტი არა მხოლოდ თავად ფაქტი, არამედ პროცესის მასშტაბია. ეს შეთანხმება ერთდროულად ხუთ კრიტიკულ სფეროს — თავდაცვას, ეკონომიკას, ინფრასტრუქტურას, ენერგეტიკასა და ტელეკომუნიკაციებს ფარავს. როდესაც ერთი ქვეყანა მეორის ენერგეტიკულ და სატრანსპორტო სისტემებს სრულად იერთებს, ამას საერთაშორისო სამართალში „თანამშრომლობა“ კი არა, ანექსია ჰქვია.
სცენარი ნაცნობია: 2014 წელს ყირიმში და 2022 წელს უკრაინის სხვა რეგიონებშიც ყველაფერი ზუსტად ასე დაიწყო — ჯერ „ინტეგრაციის“ ხელშეკრულებები, შემდეგ კი პირდაპირი მიერთება. მოსკოვი ხშირად აკრიტიკებს დასავლურ „კოლონიალიზმს“, თუმცა თავად კლასიკური, მე-19 საუკუნის იმპერიული მეთოდებით მოქმედებს და მეზობელი ქვეყნის ტერიტორიებს ნაბიჯ-ნაბიჯ ითვისებს. ისტორია გვასწავლის, რომ რუსეთთან გაფორმებული ნებისმიერი „მოკავშირეობა“ ადრე თუ გვიან ამავე მოკავშირის სუვერენიტეტის დასამარებით სრულდება.
რას უნდა ველოდოთ შემდეგ? უახლოეს ექვს თვეში მოსკოვი ე.წ. „კანონმდებლობის ჰარმონიზაციას“ დაიწყებს. ეს ტექნიკური ტერმინი ადგილობრივი თვითმყოფადობის ნარჩენების სრულ გაუქმებას ნიშნავს. თუ რეაქცია კვლავ მხოლოდ ფორმალური „შეშფოთებით“ შემოიფარგლება, კრემლი ამას მწვანე შუქად აღიქვამს. ჩვენი სუვერენიტეტი არა სხვის კეთილ ნებაზე, არამედ ჩვენსავე მკაფიო არჩევანსა და წინააღმდეგობაზე გადის. დუმილი ამ შემთხვევაში სტრატეგია კი არა, თანხმობაა.