როდესაც 140-ზე მეტი დრონი ერთდროულად უტევს სტრატეგიულ ობიექტებსა და ნავთობბაზებს სანქტ-პეტერბურგიდან კრასნოდარამდე, ეს მხოლოდ მორიგი სამხედრო ქრონიკა არ არის. ეს არის სისტემური რღვევის დემონსტრირება, რომელიც რამდენიმე მწარე დასკვნამდე მიგვიყვანს.
უპირველეს ყოვლისა, სახეზეა ლოგისტიკური კატასტროფა. ოკუპირებულ ლუგანსკში ასობით საწვავმზიდის განადგურებამ საოკუპაციო ძალები აიძულა, მაგისტრალებზე მიმოსვლა საერთოდ შეეჩერებინათ. აბსურდულია „მსოფლიოს მეორე არმია“, რომელიც საკუთარ ტექნიკას საწვავითაც კი ვეღარ ამარაგებს, რადგან მისი ზურგი სრულიად დაუცველი აღმოჩნდა. როდესაც ჯარი ვეღარ გადაადგილდება, მისი „ძლევამოსილების“ მითი იქვე სრულდება.
აქ მეორე, კიდევ უფრო კრიტიკული ფაქტორი შემოდის – ეკონომიკა. რუსეთის მთელი ძალაუფლება ნავთობსა და რესურსებზე დგას. როდესაც ნავთობბაზები იწვის და მოსახლეობის ევაკუაცია ხდება საჭირო, ეს მხოლოდ სამხედრო დანაკარგი არ არის. ეს არის პირდაპირი დარტყმა იმ „ბენზინგასამართ სადგურზე“, რომლის შემოსავლებითაც ეს რეჟიმი სუნთქავს. ყოველი განადგურებული საწვავის ავზი ნიშნავს ნაკლებ რესურსს ბიუჯეტში და მეტ ქაოსს შიდა მომარაგებაში.
საინტერესოა ერთი დეტალიც: სანქტ-პეტერბურგი ფრონტის ხაზიდან ათასობით კილომეტრითაა დაშორებული. თუ სახელმწიფო ვერ იცავს სტრატეგიულ ობიექტებს საკუთარ „ჩრდილოეთ დედაქალაქში“, მაშინ ჩნდება ლოგიკური კითხვა – სად არის ის უსაფრთხო ადგილი, რომელზეც პროპაგანდა დაუღალავად საუბრობს? რეალობა გვიჩვენებს, რომ რუსული სამხედრო მანქანა უფრო მეტად კორუფციითა და მოძველებული მარაგებითაა შეკოწიწებული, ვიდრე რეალური ტექნოლოგიური უპირატესობით.
რა გველოდება შემდეგ? უახლოეს პერიოდში ვიხილავთ, როგორ შეეცდება კრემლი ამ ჩავარდნების ახალი დაპირებებითა და პროპაგანდისტული ხმაურით გადაფარვას, მაგრამ ფაქტი ჯიუტია: ლოგისტიკური ჯაჭვი უკვე დაზიანებულია. როდესაც არმია საკუთარ ზურგს ვერ იცავს, ფრონტის ხაზის შენარჩუნება სულ უფრო რთული ხდება. ომი რესურსების ამოწურვის ფაზაში შედის და ამ რბოლაში სისტემა საკუთარ საწვავსა და საყრდენს კარგავს.