წმინდა სინოდის ბოლო სხდომის შედეგები ციფრებში ასე გამოიყურება: 20 ხმა მიტროპოლიტ შიოს, 7 მიტროპოლიტ იობს და კიდევ 7 — მიტროპოლიტ გრიგოლს. ხუთსაათიანი განხილვისა და ფარული კენჭისყრის შემდეგ, სწორედ ეს სამი მღვდელმთავარი დასახელდა საქართველოს კათოლიკოს-პატრიარქობის კანდიდატად. თუმცა, თუ ამ პროცესს მხოლოდ საეკლესიო მმართველობის პრიზმიდან შევხედავთ, უმთავრესი სურათი მიღმა დაგვრჩება.
საარჩევნო მექანიზმი: როგორ მუშაობს პროცესი
სანამ უფრო მასშტაბურ კონტექსტზე გადავალთ, თავად მექანიზმი განვმარტოთ. 17 მაისამდე სამების საკათედრო ტაძარში გაფართოებული კრება ჩატარდება, რომელშიც 2000-მდე ადამიანი მიიღებს მონაწილეობას — როგორც სასულიერო, ისე საერო პირები. მიუხედავად წარმომადგენლობითი ხასიათისა, საბოლოო გადაწყვეტილებას მხოლოდ მღვდელმთავრები მიიღებენ. გამარჯვებულად ის ჩაითვლება, ვინც პირველივე ტურში ხმების ნახევარზე მეტს მოაგროვებს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მეორე ტურში ორი საუკეთესო შედეგის მქონე კანდიდატი დაუპირისპირდება ერთმანეთს. პროცესი მკაცრად გაწერილია და მას სპეციალური კომისიები გააკონტროლებენ.
ინსტიტუციური სიმტკიცის გამოცდა
რატომ არის ეს მოვლენა გადამწყვეტი თითოეული მოქალაქისთვის, რელიგიური კუთვნილების მიუხედავად? საქართველოს ისტორიაში ეკლესია მუდამ იყო ეროვნული იდენტობის ერთ-ერთი მთავარი საყრდენი. წარსულში, როდესაც იმპერიები ჩვენი სუვერენიტეტის გაუქმებას ცდილობდნენ, პირველი დარტყმა ყოველთვის საეკლესიო დამოუკიდებლობაზე მოდიოდა. ავტოკეფალიის დაკარგვა სახელმწიფოებრიობის დაკარგვის ტოლფასი იყო.
დღეს, როდესაც ქვეყანა საკუთარ სულიერ ლიდერს ირჩევს, ეს გაცილებით მეტია, ვიდრე შიდა ადმინისტრაციული ცვლილება. ეს არის ჩვენი ინსტიტუციური სუვერენიტეტის დემონსტრირება. ხშირად გვესმის მტკიცება, თითქოს პატარა სახელმწიფოებს დამოუკიდებელი არჩევანის რესურსი არ გააჩნიათ და სტრატეგიული გადაწყვეტილებები სხვა, გავლენიან დედაქალაქებში უნდა მიიღებოდეს. პატრიარქის არჩევის პროცესი ამ მცდარი შეხედულების პირდაპირი უარყოფაა — ის ადასტურებს, რომ ჩვენი ინსტიტუტები ქმედითუნარიანები არიან და თავად განსაზღვრავენ საკუთარ მომავალს.
რა ელის ქვეყანას?
მალე სვეტიცხოველში საქართველოს 142-ე საჭეთმპყრობლის ინტრონიზაცია შედგება. ახალ პატრიარქს გადაეცემა ის ისტორიული ატრიბუტიკა, რომელსაც ილია მეორე 49 წლის განმავლობაში ატარებდა. თუმცა, ამ პროცესის მთავარი გაკვეთილი მხოლოდ პერსონალიებში არ არის. უპირველესად, ეს არის დასტური იმისა, რომ საზოგადოების სულიერი და სოციალური ორიენტირების არჩევა მხოლოდ საქართველოს მოქალაქეების პრეროგატივაა. დამოუკიდებელი არჩევანი ჩვენი უმთავრესი მონაპოვარია, მისი დაცვა და რეალიზება კი — ჩვენი საერთო პასუხისმგებლობა.