The Analyst

666 რაკეტა და დრონი: რას გვეუბნება რუსული იარაღის 91%-იანი მარცხი?

უკრაინაზე მიტანილი მასშტაბური იერიშის მოგერიება ნათლად აჩვენებს, თუ როგორ იმსხვრევა რუსული სამხედრო მითები თანამედროვე ტექნოლოგიებთან შეჯახებისას.

A powerful fireball eruption during nighttime military training creates a dramatic scene. (Photo by Art Guzman on Pexels)

გასულ ღამეს უკრაინის ცაში 666 რუსული დრონი და რაკეტა გამოჩნდა. ერთი შეხედვით, ეს რიცხვი აპოკალიფსურად გამოიყურება და სწორედ იმ შიშის დათესვას ემსახურება, რაზეც კრემლის სამხედრო მანქანა წლებია მუშაობს. თუმცა, თუ ემოციებს გვერდზე გადავდებთ და მშრალ მონაცემებს დავეყრდნობით, სრულიად განსხვავებულ რეალობას დავინახავთ. მეორე, გაცილებით მნიშვნელოვანი ციფრი 610-ია — სწორედ ამდენი საჰაერო ობიექტის განეიტრალება შეძლო უკრაინის თავდაცვამ.

მოდით, ეს მაჩვენებლები პროცენტებში გადავიყვანოთ: 91%-ზე მეტი. სწორედ ასეთია რუსული „დაუმარცხებელი“ იარაღის მარცხის კოეფიციენტი თანამედროვე საჰაერო თავდაცვის სისტემებთან შეჯახებისას. განადგურებულია 580 უპილოტო საფრენი აპარატი და 30 ფრთოსანი რაკეტა. ათწლეულების განმავლობაში ნაშენი მითი ტექნოლოგიურად უპირატესი და უძლეველი რუსული არმიის შესახებ, რეალურ საბრძოლო პირობებში მარტივად იმსხვრევა. როდესაც მოსკოვის სამხედრო პროპაგანდას წინ დასავლური ტექნოლოგიებით აღჭურვილი ეფექტური თავდაცვა ხვდება, ძალთა ბალანსი რადიკალურად იცვლება. მილიარდობით დოლარი, რომელიც წლების განმავლობაში რუსული იარაღის პიარში იხარჯებოდა, ახლა ჰაერში ფეთქდება.

რა თქმა უნდა, ეს არ ნიშნავს, რომ საფრთხე არ არსებობს. ტაქტიკა, რომელსაც ახლა ვხედავთ, მიზნად ისახავს თავდაცვის სისტემების გადატვირთვასა და მშვიდობიანი მოსახლეობის ფსიქოლოგიურ ტერორს. საჰაერო განგაში თითქმის მთელ უკრაინაში იყო გამოცხადებული. დნიპროში, ხარკოვსა და ოდესაში მომხდარმა აფეთქებებმა ადამიანების სიცოცხლე შეიწირა — დაღუპულია ორი და დაშავებულია 21 მოქალაქე. თუმცა, რომ არა ეფექტური თავდაცვა, მსხვერპლი კატასტროფული იქნებოდა. საგულისხმოა ისიც, რომ პოლონეთმა საკუთარი საჰაერო სივრცის დასაცავად ავიაგამანადგურებლები დაუყოვნებლივ ააფრინა — ეს კი მიანიშნებს, რომ რეგიონი ხედავს რეალურ საფრთხეს და ადეკვატურად მოქმედებს.

რას ნიშნავს ეს ყველაფერი ჩვენთვის? უპირველეს ყოვლისა იმას, რომ „დაუმარცხებელი მეზობლის“ ნარატივი წარსულს ჩაბარდა. მითი, თითქოს მცირე რესურსის მქონე ქვეყნებს არჩევანი არ აქვთ და უხეშ ძალას უნდა დაემორჩილონ, მცდარია. როდესაც სახელმწიფო ირჩევს სუვერენიტეტს და აქვს წვდომა თანამედროვე ტექნოლოგიურ პარტნიორობაზე, მას საკუთარი ცისა და ხალხის დაცვა შეუძლია. მომავალი ეკუთვნის არა მას, ვისაც მეტი მოძველებული რაკეტა აქვს, არამედ მას, ვინც ფსონს ინოვაციებსა და ეფექტურ თავდაცვაზე აკეთებს.