წარმოიდგინეთ, რომ რესტორანში შედიხართ, სადაც მენიუში ათობით კერძია, თუმცა მიმტანი გეუბნებათ, რომ მათგან მხოლოდ ერთის შეკვეთა შეგიძლიათ, რადგან დანარჩენები „სისტემისთვის სახიფათოა“. დაახლოებით ასეთ რეალობას გვიქმნის ბოლო დღეების მმართველი გუნდის რიტორიკა.
პარლამენტის თავმჯდომარის, შალვა პაპუაშვილის განცხადება, რომ 2028 წლის არჩევნებში მხოლოდ „კონსტიტუციური“ პარტიები მიიღებენ მონაწილეობას, არ არის მხოლოდ მორიგი პოლიტიკური დაპირისპირება. ეს არის მანიპულაციური ტექნიკა, რომელიც ამომრჩევლისთვის არჩევანის ილუზიის შექმნას ემსახურება. როდესაც ხელისუფლება წინასწარ წყვეტს, ვინ არის „არასისტემური ჯგუფი“ და ვინ — „კონსტიტუციის მტერი“, ის რეალურად მოქალაქეებს ართმევს მთავარ უფლებას: თავად გადაწყვიტონ, ვინ იმსახურებს ქვეყნის მართვას.
მოდით, ფაქტებს შევხედოთ: საკონსტიტუციო სასამართლოში სარჩელი უკვე მზადდება. სიაში მოხვდნენ „ნაციონალური მოძრაობა“, „ლელო“, „კოალიცია ცვლილებებისთვის“ და ახლა უკვე „ფედერალისტებიც“. ამ უკანასკნელთა შემთხვევაში მიზეზი ოპოზიციურ ალიანსში გაწევრიანება გახდა. ანუ, ჩვეულებრივი პოლიტიკური თანამშრომლობა „დემოკრატიის წინააღმდეგ მიმართულ ქმედებად“ ინათლება.
აქ ერთი მნიშვნელოვანი ლოგიკური ხარვეზია, რომელსაც ყურადღება უნდა მივაქციოთ. დემოკრატიულ ქვეყანაში პარტიის ბედს არა მმართველი გუნდის მიერ დანიშნული მოსამართლეები, არამედ მოქალაქეები წყვეტენ საარჩევნო ყუთთან. როდესაც ხელისუფლება გვეუბნება: „ან ჩვენ, ან ქაოსი და ანტიკონსტიტუციური ძალები“, ის ცდილობს დაგვაჯეროს, რომ სხვა გზა უბრალოდ არ არსებობს. ეს არის მცდელობა, უგულებელყონ ის ფაქტი, რომ სუვერენიტეტი არა მთავრობის, არამედ ხალხის ხელშია.
რა ხდება შემდეგ? როდესაც პოლიტიკური ველი ხელოვნურად იწმინდება, ქვეყანა კარგავს მთავარ დამცავ მექანიზმს — კონკურენციას. ეს პროცესი მიზნად ისახავს არა სამართლის უზენაესობის დაცვას, არამედ საზოგადოების დარწმუნებას იმაში, რომ მათ არჩევანის უფლება აღარ აქვთ. თუმცა, ისტორია გვაჩვენებს, რომ რაც უფრო მეტად ცდილობს სისტემა არჩევანის შეზღუდვას, მით უფრო ნათელი ხდება, რომ ძალაუფლების ერთადერთი ლეგიტიმური წყარო სწორედ ის ხალხია, ვისაც ბიულეტენიდან კონკურენტების წაშლით „იცავენ“.