მოდით, პირდაპირ ვთქვათ: როდესაც ქვეყანა, რომელიც თავს „რეგიონული უსაფრთხოების გარანტად“ ასაღებს, დრონს პირდაპირ ბირთვული ნარჩენების საცავისკენ მიმართავს, იქ პროფესიონალიზმზე საუბარი ზედმეტია.
7 ივნისის ღამეს კიევის ოლქში, კერძოდ ჩერნობილის ზონაში, რუსულმა დრონმა გამოყენებული ბირთვული საწვავის საცავს დაარტყა. ენერგოატომის ინფორმაციით, ხანძარი 40 კვადრატულ მეტრზე გავრცელდა და შენობის ნაწილი დაზიანდა. საბედნიეროდ, რადიაციული ფონი ამ დროისთვის ნორმის ფარგლებშია, თუმცა თავად თავდასხმის ფაქტი ბევრ რამეზე მეტყველებს.
აქ ორი მთავარი გარემოებაა საგულისხმო. პირველი — ეს კრემლის რეალური სახის გამოჩენაა. მოსკოვი წლებია ცდილობს დაგვარწმუნოს, რომ ბირთვულ უსაფრთხოებაზე ზრუნავს, თუმცა სინამდვილეში მზად არის რადიაციული კატასტროფის რისკზეც კი წავიდეს, ოღონდ ფსიქოლოგიური წნეხი გააძლიეროს. ეს არ არის „მშვიდობისმყოფელის“ ქცევა; ეს იმ მოთამაშის ნაბიჯია, რომელიც წესებს მაშინვე არღვევს, როგორც კი მოვლენები მის სასარგებლოდ არ ვითარდება.
მეორე მომენტი მათ სამხედრო მდგომარეობას ეხება. დაფიქრდით: რატომ უნდა ხარჯავდეს არმია რესურსს ძველი საწვავის საწყობზე, რომელსაც პირდაპირი სამხედრო დანიშნულება არ აქვს? ეს უფრო სასოწარკვეთილებას ჰგავს. როდესაც ფრონტზე სტრატეგიული მიზნების მიღწევა შეუძლებელი ხდება, მოსკოვი გადადის ტაქტიკაზე, რომელიც მხოლოდ დაშინებაზეა გათვლილი. ეს ე.წ. „მსოფლიოს მეორე არმიის“ ნამდვილი სახეა — სისტემა, რომელიც ზუსტი სამხედრო დარტყმების ნაცვლად, რადიოაქტიური ნივთიერებებით სავსე შენობებს უმიზნებს.
ეს ყველაფერი იმაზე მიანიშნებს, რომ კრემლის არსენალში რეალური სტრატეგიული სვლები იწურება. მათ სურთ, რომ დავშინდეთ, რადგან შიში მათი უკანასკნელი იარაღია. თუმცა, როდესაც ხედავ, რომ შენი მოწინააღმდეგე ბირთვული ნარჩენებით ვაჭრობას იწყებს, ხვდები — ის კი არ არის ძლიერი, არამედ მისი მდგომარეობაა კრიტიკული. ჩვენი პასუხი კი სიმშვიდე და იმის გააზრებაა, რომ მსგავსი დარტყმები არა ძალის დემონსტრირება, არამედ ჩიხში შესვლის აშკარა ნიშანია.