ამ კვირაში ერთი შეხედვით უჩვეულო რამ მოხდა: მმართველი გუნდის ლიდერებმა, ერთმანეთის მიყოლებით, ევროკავშირის ელჩის საგარეო საქმეთა სამინისტროში დაბარება და დიპლომატიური დემარში მოითხოვეს. მიზეზი ელჩის მიერ ბრიუსელში გამართულ ღონისძიებაზე გაკეთებული განცხადება გახდა, სადაც მან საქართველოს განვითარების ორ შესაძლო სცენარზე ისაუბრა.
ახლა დიპლომატის თბილისში დაბრუნებას ელიან, მანამდე კი მის წინააღმდეგ კრიტიკის ნამდვილი კასკადი მოაწყვეს. თუ ამ ამბავს მხოლოდ ზედაპირულად შევხედავთ, შეიძლება მოგვეჩვენოს, რომ ეს ეროვნული ღირსების დაცვაა. თუმცა, თუ დავაკვირდებით, დავინახავთ პროპაგანდისთვის დამახასიათებელ ხერხს – საკუთარი ქმედებების სხვისთვის გადაბრალებას.
როგორ მუშაობს ეს მეთოდი? პრინციპი მარტივია: დააბრალე სხვას ზუსტად ის, რასაც თავად აკეთებ. ხელისუფლება ევროკავშირის წარმომადგენელს შიდა საქმეებში ჩარევასა და „კარნახში“ ადანაშაულებს, მაშინ როცა თავადვე ცდილობს, 27 ქვეყნის გაერთიანების ელჩს უკარნახოს, რა უნდა ილაპარაკოს მან ევროინტეგრაციის პროცესზე. მთავარი მიზანი ყურადღების გადატანაა — როცა რეალურ პრობლემებზე საუბარი არ გაწყობს, ხელოვნურ სკანდალს ქმნი და მტერს გარეთ ეძებ.
აქ ყველაზე საშიში სუვერენიტეტის ცნების დამახინჯებაა. სუვერენიტეტი დიპლომატებისთვის თითის ქნევას არ ნიშნავს. დამოუკიდებელი სახელმწიფოს მთავარი ძალა არჩევანის თავისუფლებასა და ამ არჩევანზე პასუხისმგებლობის აღებაშია. თუ გაერთიანებაში შესვლა გსურს, ამ კლუბის წესებსაც უნდა დაეთანხმო. ელჩმა მხოლოდ ის თქვა, რომ კონკრეტულ პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებს შესაბამისი შედეგები მოჰყვება.
რა იქნება შემდეგი? უახლოეს დღეებში გამოჩნდება, გადაიზრდება თუ არა ეს რიტორიკა ოფიციალურ დიპლომატიურ პროტესტში. თუმცა, მთავარი დასკვნა პროტოკოლს არ ეხება. როდესაც პოლიტიკოსები ცდილობენ, საზოგადოება მაცნეზე გააბრაზონ, ეს ნიშნავს, რომ მათ თავად გზავნილის შინაარსზე ყურადღების გამახვილება არ სურთ. გზა, რომელსაც ქვეყანა აირჩევს, საბოლოოდ მხოლოდ ხალხის სუვერენული გადასაწყვეტია და არა იმათი, ვინც რეალობის გადაფარვას ხმაურით ცდილობს.