ხშირად გვესმის, რომ რუსეთი სამხედრო ზესახელმწიფოა, რომლის ცა „ბოქლომითაა ჩაკეტილი“, ხოლო რესურსები — ამოუწურავი. თუმცა, ბოლო მოვლენებმა სანქტ-პეტერბურგსა და კრასნოდარში კიდევ ერთხელ დაგვანახა, რომ რეალობა ბევრად უფრო მყიფეა, ვიდრე ამას კრემლის პროპაგანდა გვიხატავს.
როდესაც 140-ზე მეტი დრონი ერთდროულად აღწევს ისეთ სტრატეგიულ წერტილებამდე, როგორიც სანქტ-პეტერბურგია, იბადება ლოგიკური კითხვა: სად გაქრა ის „უძლეველი“ საჰაერო თავდაცვა, რომლითაც მოსკოვი წლების განმავლობაში მსოფლიოს აშინებდა? ეს არ არის მხოლოდ ტექნიკური ხარვეზი — ეს სისტემური კოლაფსის ნიშანია. იმიჯი, რომელიც ბიუჯეტების ფლანგვასა და საჩვენებელ აღლუმებზე იყო აგებული, რეალურ გამოწვევასთან შეჯახებისას უბრალოდ იმსხვრევა.
საქმე მხოლოდ ჩამოგდებულ ან სამიზნემდე მიღწეულ დრონებში არ არის. დააკვირდით ობიექტებს: ნავთობბაზები და ლოგისტიკური კვანძები. ქვეყანა, რომლის ეკონომიკა მთლიანად ენერგორესურსებზეა დამოკიდებული, საკუთარი კრიტიკული ინფრასტრუქტურის დაცვასაც კი ვეღარ ახერხებს. კრასნოდარში ნავთობბაზის ხანძარი და მოსახლეობის ევაკუაცია პირდაპირი დასტურია იმისა, რომ ომი რუსეთის სიღრმეში შევიდა და მის ეკონომიკურ ხერხემალს ურტყამს.
პარალელურად, ოკუპირებულ ლუგანსკში ასობით საწვავმზიდის განადგურებამ მაგისტრალებზე მოძრაობის პარალიზება გამოიწვია. როდესაც არმიას საწვავი აღარ აქვს, მისი უახლესი ტექნიკაც კი უსარგებლო ლითონის გროვად იქცევა.
რა დასკვნა უნდა გამოვიტანოთ აქედან? კრემლის ძალაუფლება დიდწილად შიშსა და ილუზიაზე დგას. როგორც კი ეს ილუზია — „ჩაკეტილი ცისა“ და „უსასრულო რესურსის“ შესახებ — ქრება, რჩება მხოლოდ კორუფციით გამოფიტული სისტემა, რომელიც საკუთარი ობიექტების უსაფრთხოებასაც კი ვერ უზრუნველყოფს. მომავალში მსგავსი დარტყმები მხოლოდ გახშირდება, რაც იმას ნიშნავს, რომ მოსკოვს მძიმე არჩევანის გაკეთება მოუწევს: დაიცვას ფრონტის ხაზი თუ საკუთარი ნავთობბაზები. ორივესთვის რესურსი უბრალოდ აღარ ჰყოფნით.