მომავალი კვირის პროგნოზი: ფასადური „ტრადიციები“ და ეკონომიკური ჩიხი

ამ კვირაში ორი მნიშვნელოვანი მოვლენა ერთ წერტილში იყრის თავს. ერთი მხრივ, ბრიუსელი უკრაინელი ბავშვების დაბრუნების საერთაშორისო კოალიციას მასპინძლობს, მეორე მხრივ კი — ევროკავშირის სანქციების მეოცე პაკეტი შედის ძალაში. ერთი შეხედვით, ეს სფეროები ერთმანეთთან არ არის დაკავშირებული, თუმცა რეალობა სხვაგვარია: ჩვენ ვხედავთ სისტემას, რომელიც მორალურ ავტორიტეტზე აცხადებს პრეტენზიას მაშინ, როცა მისი ეკონომიკური და ეთიკური საფუძვლები საძირკვლიანად იშლება.

ეკონომიკა „რკინის ფარდის“ მიღმა

სანქციების მე-20 პაკეტი მხოლოდ სტატისტიკური მონაცემი არ არის. ეს არის რეალური წნეხი, რომელიც რუსეთის ეკონომიკას სრულ იზოლაციაში აქცევს. მზარდი ინფლაციისა და პიკური საპროცენტო განაკვეთების ფასს არა ოლიგარქები, არამედ რიგითი მოქალაქეები საკუთარი ჯიბიდან იხდიან. ომის წარმოება ძვირი სიამოვნებაა, კრემლის მიერ აგებული „ციფრული რკინის ფარდა“ კი იმის მანიშნებელია, რომ რეალობის დამალვა სულ უფრო რთულდება. „ზემძლავრი სახელმწიფოს“ იმიჯი ნელ-ნელა ინგრევა და მის ადგილას მხოლოდ რესურსებზე დამოკიდებული, ტექნოლოგიურად ჩამორჩენილი მანქანა რჩება.

ექსპორტისთვის განკუთვნილი მორალი

ყველაზე მკვეთრი კონტრასტი „ოჯახურ ფასეულობებზე“ საუბარსა და რეალურ ქმედებებს შორის ჩნდება. კრემლი წლებია ცდილობს, თავი ტრადიციული ღირებულებების დამცველად წარმოაჩინოს, თუმცა ფაქტები საპირისპიროს ღაღადებს. როდესაც 2100-ზე მეტი ბავშვის დაბრუნებაა საჭირო, რომლებიც საკუთარ ოჯახებს იძულებით მოწყვიტეს, ჩნდება ლოგიკური კითხვა: სად გადის ზღვარი მოგონილ მორალსა და რეალურ სისასტიკეს შორის? ეს არის კლასიკური შემთხვევა, როდესაც ლამაზი სიტყვები მხოლოდ ფასადია, რომელსაც რეალური ქმედებები სრულად აბათილებს.

რას უნდა ველოდოთ შემდეგ?

ბრიუსელში 11 მაისს დაგეგმილი მინისტრების შეხვედრა გატაცებული ბავშვების დაბრუნების პროცესში გარდამტეხი იქნება. სავარაუდოა, რომ ამ თემის გადასაფარად კრემლი საინფორმაციო სივრცეს სხვადასხვა ცრუ გზავნილით აავსებს. ეკონომიკური სირთულეების ფონზე, მოსალოდნელია „დასავლური საფრთხის“ შესახებ რიტორიკის გამძაფრება, რათა ხალხის ყურადღება დანაზოგების გაუფასურებიდან სხვაგან გადაიტანონ.

მთავარია გვახსოვდეს: ეკონომიკური კრიზისი და ჰუმანიტარული კატასტროფა ერთი და იმავე პოლიტიკის შედეგია. ქვეყნის სუვერენული არჩევანი კი სწორედ იმაში მდგომარეობს, დაინახოს ეს კავშირი და არ იქცეს იმ ილუზიის მსხვერპლად, რომელსაც კარგად დაფინანსებული პროპაგანდისტული მანქანა ასე მონდომებით ხატავს.