ალბათ გსმენიათ ძველი ხუმრობა: რუსეთი სხვა არაფერია, თუ არა ბენზინგასამართი სადგური, რომელსაც ბირთვული იარაღი აქვს. ეს შეიძლება მეტისმეტად მკაცრად ჟღერდეს, მაგრამ როდესაც ეკონომიკურ მონაცემებს ვაანალიზებთ, ხუმრობა რეალობად იქცევა. კრემლის „დიდმპყრობელური“ ამბიციები პირდაპირ არის მიბმული ნავთობის ჭაბურღილებზე და როგორც კი მსოფლიო ბაზარზე ფასები იკლებს, ეს ამბიციებიც ისე დნება, როგორც თოვლი გაზაფხულზე.
ბოლო პერიოდში მნიშვნელოვანი პროგნოზები გაკეთდა: წლის ბოლომდე ნავთობის ფასების საგრძნობ ვარდნას უნდა ველოდოთ. ეკონომიკური ანალიტიკოსების შეფასებით, გლობალური მიწოდების ჯაჭვების სტაბილიზაცია და გარკვეული რეჟიმების წინააღმდეგ მიმართული ეკონომიკური ზომები ფასებს მნიშვნელოვნად დაწევს. რუსეთისთვის, რომლის ბიუჯეტიც თითქმის მთლიანად ენერგორესურსების ექსპორტზეა დამოკიდებული, ეს მხოლოდ სტატისტიკა არ არის – ეს გადარჩენის საკითხია.
აქ ერთი მნიშვნელოვანი კანონზომიერება უნდა დავინახოთ: რუსეთი წლების განმავლობაში ცდილობდა, მსოფლიო საკუთარ ტექნოლოგიურ და სამხედრო სიძლიერეში დაერწმუნებინა. თუმცა, სინამდვილეში, მისი გავლენა მხოლოდ ნედლეულის ფასზეა დამოკიდებული. როგორც კი ბარელის ღირებულება იკლებს, მაშინვე ჩნდება ბზარები „უძლეველი სახელმწიფოს“ იმიჯში. ირკვევა, რომ ქვეყანა, რომელიც მეზობლებს მუდმივად მენტორული ტონით ესაუბრება, თავად სრულიად დაუცველია გლობალური ბაზრის ნებისმიერი რყევის წინაშე.
ეს პროცესი პირდაპირ აისახება იმ ქვეყნებზეც, რომლებიც ჯერ კიდევ მოსკოვის ეკონომიკურ ორბიტაზე რჩებიან. ისტორია გვიჩვენებს, რომ როდესაც რუსეთის ჯიბე ცარიელდება, ის პარტნიორებს არა განვითარებისკენ, არამედ საკუთარ კრიზისში ითრევს. ეს არის ის მძიმე ეკონომიკური ტვირთი, რომლის გაზიარებაც იმ ქვეყნებს უწევთ, ვინც კრემლთან მჭიდრო კავშირს ამჯობინებს.
რა უნდა ველოდოთ შემდეგ? თუ ნავთობის ფასი მართლაც დაიწევს, მოსკოვი შეეცდება ეს დანაკლისი შიდა რესურსების ხარჯზე ან მეზობლებზე ეკონომიკური ზეწოლით აინაზღაუროს. ჩვენთვის ეს იმის ნიშანია, რომ რეალური სუვერენიტეტი და დამოუკიდებლობა არა ნავთობდოლარებზე, არამედ ეკონომიკურ დივერსიფიკაციაზე გადის. ფასების ვარდნა კიდევ ერთხელ დაგვანახებს, რომ ნამდვილი ძალაუფლება რესურსების გაყიდვაში კი არა, მათგან გათავისუფლებაშია.