ამ კვირაში ორი ისეთი მოვლენა მოხდა, რომლებიც ერთი შეხედვით ერთმანეთისგან სრულიად დაშორებული ჩანს. თბილისში, დამოუკიდებლობის დღისადმი მიძღვნილ ოფიციალურ გამოსვლებში, ხელისუფლებამ საერთოდ არ ახსენა 1918 წლის პირველი რესპუბლიკა და რუსული ოკუპაცია. პარალელურად, ვოლოდიმირ ზელენსკიმ 50-მდე ქვეყნის წარმომადგენელს მიმართა, რომლებიც რუსეთის მიერ გატაცებული უკრაინელი ბავშვების დასაბრუნებლად გაერთიანდნენ.
ერთი შეხედვით, ეს ორი ამბავი ერთმანეთთან კავშირში არ არის. თუმცა, თუ დავაკვირდებით, დავინახავთ ერთიან სქემას: როგორ ხდება ისტორიული მეხსიერების ამოშლა და „ტრადიციული ფასეულობების“ გამოყენება უმძიმესი დანაშაულების შესანიღბად.
ნიღაბი და რეალობა
თბილისში გამართულ ცერემონიაზე აქცენტი გაკეთდა ქრისტიანობის სახელმწიფო რელიგიად გამოცხადების 1700 წლისთავზე და „იდენტობის დაცვაზე“. ეს სწორედ ის რიტორიკაა, რომელსაც კრემლი წლებია „საექსპორტოდ“ იყენებს, რათა თავი მორალურ ავტორიტეტად წარმოაჩინოს. თუმცა, ზელენსკის გამოსვლა სწორედ ამ ნიღაბს აცლის პროპაგანდას.
როდესაც ქვეყანა ათიათასობით ბავშვს იტაცებს, ოჯახებს აშორებს და საკუთარი სამშობლოს სიძულვილს ასწავლის, ნებისმიერი საუბარი „ქრისტიანულ ფასეულობებზე“ ან „ოჯახის სიწმინდეზე“ მხოლოდ პროპაგანდისტული ფარია. საერთაშორისო სისხლის სამართლის სასამართლომ უკვე გასცა ვლადიმერ პუტინისა და მისი თანამზრახველების დაპატიმრების ორდერი სწორედ ამ დანაშაულისთვის. შვეიცარია და კვიპროსი ახლახან შეუერთდნენ იმ 50 ქვეყანას, რომლებიც ამ ბავშვების გადარჩენას ცდილობენ. ეს არ არის მხოლოდ პოლიტიკური დაპირისპირება; ეს არის პასუხი სისტემურ დანაშაულზე, რომელიც ბავშვებს იარაღად იყენებს.
ისტორიის „რედაქტირება“
სანამ უკრაინაში ფიზიკურად ცდილობენ მომავალი თაობების იდენტობის წაშლას, საქართველოში მსგავსი პროცესი რიტორიკის დონეზე მიმდინარეობს. 26 მაისს ოფიციალურმა პირებმა გვერდი აუარეს 1918 წლის დამოუკიდებლობის აქტს და 1921 წლის საბჭოთა ოკუპაციას. ამის ნაცვლად, დამოუკიდებლობის აღდგენის მთავარ ფიგურად ბიძინა ივანიშვილი წარმოაჩინეს, რომელიც ზვიად გამსახურდიასა და მერაბ კოსტავას გვერდით გამოსახეს.
როცა ოკუპანტს სახელს აღარ არქმევ და ისტორიულ თარიღებს მოსახერხებელი ვერსიებით ანაცვლებ, ეს შემთხვევითობა არ არის. ეს არის მცდელობა, დაავიწყო საზოგადოებას, ვინ არის რეალური საფრთხე სუვერენიტეტისთვის. პროპაგანდა სწორედ ასე მუშაობს: ის გთავაზობს ყალბ არჩევანს — „ან მშვიდობა, ან ომი“ — და ამ დროს გართმევს მთავარს: სიმართლეს შენს წარსულზე.
რა გველოდება შემდეგ?
სუვერენიტეტი მხოლოდ დროშა და ჰიმნი არ არის. ეს არის უნარი, დაიცვა საკუთარი მოქალაქეები და არ დაუშვა შენი ისტორიის გადაწერა სხვისი ინტერესების შესაბამისად.
მომავალში ჩვენ ვიხილავთ მცდელობების გაძლიერებას, რომ „ტრადიციული ღირებულებების“ ეგიდით მოხდეს ქვეყნის იზოლაცია დასავლური პარტნიორებისგან. თუმცა, უკრაინელი ბავშვების გარშემო გაერთიანებული 50 ქვეყანა აჩვენებს, რომ მსოფლიო ხედავს ამ ხრიკს. მთავარია ჩვენც დავინახოთ: დამოუკიდებლობა მაშინ სრულდება, როცა მტერს სახელს ვეღარ ვარქმევთ.