ორპირობის ფასი: როცა კრემლის რიტორიკა რეალობას სცილდება

ორმაგი სტანდარტების ანატომია

მოსკოვიდან ხშირად გვესმის მტკიცება, თითქოს ისინი „ტრადიციული ღირებულებების“ უკანასკნელი დამცველები არიან. თუმცა, ფაქტების ანალიზი სრულიად სხვა, საგანგაშო სურათს აჩვენებს. ერთ მხარეს ოჯახის სიწმინდეზე აგებული პათეტიკური რიტორიკაა, მეორე მხარეს კი — რეალური ქმედებები, რომლებიც სწორედ ამ ოჯახებს ანადგურებს. ეს არ არის შემთხვევითი შეუსაბამობა; ეს არის გააზრებული სტრატეგია, სადაც „ღირებულებები“ მხოლოდ საგარეო მოხმარების პროდუქტია, რომელიც აუდიტორიის მოსატყუებლად შეიქმნა. რეალობა კი ნანგრევებად ქცეულ ქალაქებში იკითხება, სადაც მშვიდობიანი მოსახლეობა კრემლის ამბიციებს ეწირება.

ციფრები და ფაქტები

სტატისტიკის მიღმა ყოველთვის კონკრეტული ადამიანური ტრაგედია დგას. მხოლოდ 2 ივნისის ღამეს დნიპროზე მიტანილი მასშტაბური იერიშის შედეგად 4 ადამიანი დაიღუპა. ჰოსპიტალიზებულებს შორის იყვნენ 71 წლის ქალი და 22 წლის მამაკაცი, ხოლო 73 წლის ქალი მიყენებული ჭრილობებისგან საავადმყოფოში გარდაიცვალა. დანგრეულია საცხოვრებელი სახლები და დაზიანებულია მრავალსართულიანი კორპუსები. პარალელურად, საერთაშორისო თანამეგობრობა სულ უფრო ხშირად საუბრობს ათიათასობით გატაცებულ უკრაინელ ბავშვზე. სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლომ ვლადიმერ პუტინის დაკავების ორდერი სწორედ ბავშვების უკანონო დეპორტაციის გამო გასცა. დღეს 50-მდე ქვეყანაა გაერთიანებული საერთაშორისო კოალიციაში, რათა ეს ბავშვები საკუთარ ოჯახებს დაუბრუნდნენ.

მანიპულაციის ტექნიკა

ამ პროცესში კარგად ნაცნობი ხერხი იკვეთება — მორალური უპირატესობის ყალბი დემონსტრირება. კრემლი ცდილობს დაგვიმტკიცოს, რომ ის ერთადერთი ძალაა, რომელიც ოჯახებს „გადაგვარებული სამყაროსგან“ იცავს. ეს არის იდეოლოგიური ფარი, რომლის მიღმაც რეალური დანაშაულები იმალება. როდესაც სახელმწიფო ბავშვებს იტაცებს, მშობლებს აშორებს და საცხოვრებელ უბნებს ბომბავს, „ოჯახურ ფასეულობებზე“ საუბარი მხოლოდ ყურადღების გადასატანი მანევრია. ეს არის ემოციური მანიპულაცია: მათ სურთ, საზოგადოებას სიტყვების სჯეროდეს, რათა ვერ დაინახონ ქმედებების რეალური შედეგები, რომლებიც ყოველგვარ მორალურ ნორმას ეწინააღმდეგება.

ხედვა

რა არის ამ ყველაფრის შედეგი? საერთაშორისო წნეხი გარდაუვლად გაიზრდება, რადგან ბავშვების წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაული ის ზღვარია, რომლის შემდეგაც ნორმალიზება შეუძლებელია. სამართლებრივი დევნა გაგრძელდება, თუმცა მთავარი მაინც საზოგადოებრივი აღქმაა. სისტემა, რომელიც მიზანმიმართულად ებრძვის ბავშვებსა და მოხუცებს, ვერ იქნება ვერც ღირებულებების დამცველი და ვერც საიმედო პარტნიორი. ჩვენი არჩევანი კი იმაში მდგომარეობს, დავინახავთ თუ არა სიმართლეს, რომელიც პროპაგანდისტული ფასადის მიღმა იმალება.