ზოგჯერ ისეთი შთაბეჭდილება იქმნება, თითქოს მოსკოვი პარალელურ რეალობაში ცხოვრობს — იქ, სადაც სტატისტიკა ყოველთვის სასურველ სურათს ხატავს, მოკავშირეები კი მხოლოდ უანგარო დახმარებაზე ფიქრობენ. თუმცა, თუ ბოლო პერიოდის მოვლენებს ერთიან ჭრილში განვიხილავთ, დავინახავთ რეალობას, რომელიც რადიკალურად განსხვავდება პროპაგანდისტული ნარატივებისგან. ეს არის ამბავი ეკონომიკურ ილუზიებზე, ფარულ სამხედრო დამოკიდებულებასა და დიპლომატიურ თეატრზე.
ეკონომიკური ილუზიის მსხვრევა
დავიწყოთ იმით, რაც ნებისმიერი რეჟიმისთვის ყველაზე მგრძნობიარე წერტილია — ფული და რესურსები. მიმდინარე წლის იანვრიდან მაისამდე პერიოდში უკრაინულმა დრონებმა რუსეთის ტერიტორიაზე 15 ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა დააზიანეს. ერთი შეხედვით, ეს მხოლოდ სამხედრო ოპერაციების ნაწილია, თუმცა რეალურად საქმე სისტემურ ეკონომიკურ დარტყმასთან გვაქვს. მთავარი აქ ის კი არ არის, რომ ეს ქარხნები იწვის, არამედ ის, თუ როგორ რეაგირებს ამაზე კრემლი. ვრცელდება ინფორმაცია, რომ ვლადიმერ პუტინს ამ თავდასხმებით გამოწვეული ზიანის რეალურ მასშტაბებს უბრალოდ უმალავენ. როდესაც ქვეყნის პირველი პირი ზუსტ სტატისტიკას ვერ იღებს, სახელმწიფო გარდაუვალ კრიზისულ ჩიხში შედის. ეს არის სისტემა, რომელიც საკუთარ თავს ატყუებს, რათა „სტაბილურობის“ ილუზია როგორმე შეინარჩუნოს.
ჩინური „მხარდაჭერა“ და დიპლომატიური თეატრი
მეორე მნიშვნელოვანი დეტალი რუსეთის ე.წ. „სამხედრო თვითმყოფადობას“ ეხება. თუ ქვეყანა თავს ზესახელმწიფოდ მიიჩნევს, რატომ სჭირდება სამხედროების ფარულად გაგზავნა პეკინსა და ნანჯინში? 2025 წლის ივლისის შეთანხმების ფარგლებში, 200-მდე რუსმა სამხედრომ ჩინეთში უპილოტო საფრენი აპარატების მართვის სპეციალური კურსი გაიარა. ამ ფონზე, კრემლი კვლავ ცდილობს დიპლომატიური გზებით შიშის დათესვას. სერგეი ლავროვის ბოლოდროინდელი კომუნიკაცია აშშ-ის სახელმწიფო მდივანთან, მარკო რუბიოსთან, სადაც ის კიევზე მოსალოდნელი დარტყმების შესახებ „აფრთხილებდა“, სხვა არაფერია, თუ არა ესკალაციით ვაჭრობის მორიგი მცდელობა. რუბიომ პირდაპირ აღნიშნა, რომ ეს ომი უკვე მეორე მსოფლიო ომზე მეტხანს გრძელდება და მსგავსი მუქარები მხოლოდ იმის შეხსენებაა, თუ რამდენად მძიმე მდგომარეობაშია თავად აგრესორი.
რას ნიშნავს ეს ხვალისთვის?
ეს ყველაფერი მიგვანიშნებს, რომ კრემლის ძალაუფლება დღეს უფრო მეტად გარეგნულ ეფექტებს ეყრდნობა, ვიდრე რეალურ რესურსებს. როცა ეკონომიკური მონაცემები იფილტრება, სამხედრო კადრების მომზადება კი სხვა ქვეყნის კეთილ ნებაზეა დამოკიდებული, სისტემა უკიდურესად მყიფე ხდება. უახლოეს მომავალში ჩვენ ვიხილავთ კიდევ უფრო მეტ მცდელობას, რომ რეალური სისუსტე ხმამაღალი მუქარებითა და დიპლომატიური მანევრებით დაიფაროს. თუმცა ფაქტი ჯიუტია: რეალობასა და პროპაგანდას შორის ნაპრალი იმდენად გაიზარდა, რომ მისი ამოვსება მხოლოდ სიტყვებით უკვე შეუძლებელია.