მიმდინარე კვირას ოდესის ცაზე კვლავ რუსული დრონები გამოჩნდა. თუმცა, დარტყმის სამიზნე არა სამხედრო ბაზა ან სტრატეგიული ობიექტი, არამედ ჩვეულებრივი საცხოვრებელი კორპუსები აღმოჩნდა. ადგილობრივი ხელისუფლების ცნობით, მე-11, მე-12 და მე-16 სართულებზე გაჩენილი ხანძარი იმ ტრაგიკული ყოველდღიურობის ნაწილია, რომელშიც უკრაინელებს ცხოვრება უწევთ. თუკი ახალი ამბების ემოციურ ფონს გვერდზე გადავდებთ და მოვლენებს ანალიტიკური თვალით შევხედავთ, ეს იერიშები ორ მნიშვნელოვან ტენდენციას ააშკარავებს, რაც პირდაპირ აღწერს რუსეთის დღევანდელ სტრატეგიას.
პირველი ტენდენცია იდეოლოგიური თვალთმაქცობაა. მოსკოვი საერთაშორისო ტრიბუნებიდან ხშირად აცხადებს, თითქოს დასავლურ „ნეოკოლონიალიზმს“ ებრძვის და „გლობალური სამხრეთის“ ინტერესებს იცავს. თუმცა, როდესაც მეზობელი, სუვერენული სახელმწიფოს ტერიტორიების მიტაცების მიზნით საცხოვრებელ კვარტალებს ბომბავ, ამას ანტიკოლონიალიზმთან საერთო არაფერი აქვს. ეს კლასიკური იმპერიული ქცევაა, სადაც მიზანი არა ვინმეს „გათავისუფლება“, არამედ უბრალოდ მიწების მითვისებაა. შეუძლებელია მორალურ ავტორიტეტობაზე გქონდეს პრეტენზია, როცა მშვიდობიანი მოქალაქეების საძინებლებში გამიზნულად აგზავნი ასაფეთქებელ მოწყობილობებს.
მეორე ტენდენცია უშუალოდ ფრონტის ხაზზე არსებულ რეალობასა და სამხედრო შესაძლებლობებს ეხება. დავაკვირდეთ ტაქტიკას: ფართომასშტაბიანი სახმელეთო ოპერაციების ნაცვლად, აქცენტი შორი მოქმედების დრონებზე კეთდება. როდესაც არმიას უჭირს ბრძოლის ველზე მნიშვნელოვანი უპირატესობის მოპოვება და ლოგისტიკური კრიზისის დაძლევა, ის სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის ტერორზე გადადის. ეს არა სამხედრო ძლიერების, არამედ სტრატეგიული ჩიხის ნიშანია. დრონებით მიტანილი იერიშები არის მცდელობა, დაიმალოს ის ფაქტი, რომ სახმელეთო ძალებს დასახული ამოცანების შესრულება უბრალოდ აღარ შეუძლიათ.
რას ნიშნავს ეს სამომავლოდ? ოდესასა და სხვა უკრაინულ ქალაქებზე მიტანილი იერიშები გათვლილი ტაქტიკაა უკრაინის საჰაერო თავდაცვის სისტემების გამოსაფიტად და საზოგადოებაში შიშის დასათესად. თუმცა, მსგავსი მეთოდები ხშირად საპირისპირო შედეგს იძლევა — ის კიდევ უფრო აძლიერებს ხალხის ერთობას და ამცირებს ნებისმიერ დათმობაზე წასვლის სურვილს. საბოლოო ჯამში, სამოქალაქო შენობების ნგრევით მოპოვებული „უპირატესობა“ მხოლოდ ილუზიაა, როცა მოწინააღმდეგე მხარეს გადამწყვეტი არჩევანი უკვე გაკეთებული აქვს.