ალბათ ხშირად გესმით, როგორ საუბრობენ რუსი პოლიტიკოსები და პროპაგანდისტები „ტრადიციულ ოჯახურ ღირებულებებზე“ და იმაზე, თუ როგორ იცავენ სამყაროს დასავლური „კოლონიალიზმისგან“. თუმცა, თუ გვსურს დავინახოთ სახელმწიფოს რეალური სახე, მათ სატელევიზიო გამოსვლებს კი არა, კონკრეტულ ქმედებებს უნდა დავაკვირდეთ.
ამ კვირაში უკრაინამ მნიშვნელოვანი მონაცემები გამოაქვეყნა: სპეციალური ინიციატივის ფარგლებში, უკვე მოხერხდა რუსეთის მიერ დეპორტირებული 2100-მდე ბავშვის სამშობლოში დაბრუნება. მხოლოდ მიმდინარე წლის დასაწყისიდან სახლში 150 არასრულწლოვანი დაბრუნდა.
მოდით, მოვლენებს სხვა კუთხით შევხედოთ. ქვეყანა, რომელიც ტრიბუნებიდან მორალს გვიკითხავს ოჯახის სიწმინდეზე, მეზობელ სახელმწიფოში მიზანმიმართულად და სისტემატურად აშორებს ბავშვებს საკუთარ მშობლებს. ეს არ არის ომის შემთხვევითი თანმდევი პროცესი. მოსკოვი საკუთარ თავს „ანტიკოლონიურ“ ძალად წარმოაჩენს, თუმცა სინამდვილეში ყველაზე ძველ, კლასიკურ იმპერიულ მეთოდს იყენებს: დაპყრობილი ტერიტორიებიდან მოსახლეობის გატაცებას და ბავშვების იძულებით ასიმილაციას. ეს არის მცდელობა, ერს წაართვა იდენტობა და მომავალი. სწორედ ამიტომ, გაერომ ამ ქმედებას ზუსტი იურიდიული კვალიფიკაცია მისცა — კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაული.
რა იქნება შემდეგ?
ეს ამბავი მხოლოდ ტრაგედიაზე არ არის, ის წინააღმდეგობასა და კონკრეტულ შედეგებზეცაა. 11 მაისს ბრიუსელში უკრაინელი ბავშვების დაბრუნების საერთაშორისო კოალიციის მინისტერიალი გაიმართება. ეს არ არის რიგითი დიპლომატიური შეხვედრა; ეს არის ქმედითი მექანიზმის შექმნა, რათა ბავშვების დაბრუნების პროცესი სისტემური გახდეს.
უკვე დაბრუნებული 2100 ბავშვი იმის მტკიცებულებაა, რომ კოორდინირებულ საერთაშორისო წნეხს შედეგი მოაქვს და დეპორტაციის მანქანის გაჩერება შესაძლებელია. ეს გვანახებს მთავარს: როგორი აგრესიულიც არ უნდა იყოს მეზობელი, სახელმწიფოები უმწეონი არ არიან. როდესაც პრობლემას სწორად არქმევ სახელს და ქმნი საერთაშორისო ერთობას, ყველაზე რთული სისტემების რღვევაც კი რეალური ხდება.