ჩერნიგოვის ოლქში, ქალაქ პრილუკში მომხდარი მორიგი თავდასხმა — ბალისტიკური რაკეტის დარტყმა სავაჭრო ცენტრსა და სუპერმარკეტზე — არ არის მხოლოდ ერთი ლოკალური ტრაგედია. ეს არის კონკრეტული სტრატეგიის ნაწილი, რომელიც ბევრს ამბობს იმაზე, თუ რა მდგომარეობაშია რეალურად რუსეთის სამხედრო მანქანა.
მოდით, მშრალ ფაქტებს შევხედოთ: 2 დაღუპული და 21 დაშავებული, მათ შორის 14 წლის მოზარდი. როდესაც ქვეყანა, რომელიც თავს „ზესახელმწიფოდ“ წარმოაჩენს, ძვირადღირებულ ბალისტიკურ რაკეტას სამოქალაქო ინფრასტრუქტურას ესვრის, აქ ორი მნიშვნელოვანი გარემოება იკვეთება.
პირველი — ეს არის მომენტი, როდესაც პროპაგანდისტული ფასადი საბოლოოდ იბზარება. მოსკოვი წლებია საუბრობს „ჰუმანიტარულ მიზნებსა“ და „მოძმე ხალხის დაცვაზე“, თუმცა მისი რეალური სახე სახანძრო ტექნიკის ნამსხვრევებსა და დანგრეულ სუპერმარკეტებში ჩანს. ეს არ არის ტექნიკური შეცდომა; ეს მიზანმიმართული ტერორია. როდესაც სიტყვები და მოქმედებები ასე მკვეთრად ეწინააღმდეგება ერთმანეთს, დასკვნა აშკარაა: ნებისმიერი ჰუმანიტარული რიტორიკა მხოლოდ ნიღაბია.
მეორე და კიდევ უფრო საგულისხმო ფაქტორი სამხედრო უსუსურობაა. სტრატეგიული თვალსაზრისით, სამოქალაქო ობიექტზე დარტყმას ფრონტის ხაზზე არანაირი გავლენა არ აქვს. როდესაც არმიას არ შეუძლია ბრძოლის ველზე რეალური სამხედრო უპირატესობის მოპოვება, ის გადადის „იოლ სამიზნეებზე“. ბალისტიკური რაკეტების — ყველაზე ძვირადღირებული და დეფიციტური რესურსის — ასეთი არაეფექტური ხარჯვა იმის დასტურია, რომ „მეორე არმიის“ მითი მხოლოდ კორუფციითა და დაუცველებთან ბრძოლით არის შენარჩუნებული.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის?
ტერორი ყოველთვის სასოწარკვეთის ინსტრუმენტია. ისტორია გვასწავლის, რომ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმები მხოლოდ აძლიერებს წინააღმდეგობის მუხტს და აჩქარებს აგრესორის რესურსების გამოფიტვას. რაც უფრო მეტად გაუჭირდებათ ფრონტის ხაზზე, მით უფრო ხშირად შეეცდებიან სამხედრო ფიასკოს გადაფარვას სამოქალაქო ობიექტებზე იერიშებით. ეს არ არის ძალის დემონსტრირება, ეს სისტემური სისუსტის აღიარებაა.