ამ კვირაში საქართველოს პრემიერ-მინისტრმა დაადასტურა, რომ მმართველი გუნდი საკონსტიტუციო სასამართლოს მეშვეობით ოთხი ოპოზიციური პარტიის აკრძალვას გეგმავს. ამ გადაწყვეტილების დასასაბუთებლად მან ოპოზიცია გერმანიის ნაციონალურ-სოციალისტურ პარტიას შეადარა და მათ „ბოლშევიკურ-ფაშისტური“ გაერთიანება უწოდა.
ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება ჩვეულებრივ, თუმცა მძიმე პოლიტიკურ რიტორიკად მოგვეჩვენოს. სინამდვილეში კი საქმე გვაქვს კლასიკურ საინფორმაციო მანიპულაციასთან — საკუთარი ზრახვების ოპონენტისთვის გადაბრალების ტაქტიკასთან. მისი პრინციპი მარტივია: დააბრალე სხვას ზუსტად ის, რის გაკეთებასაც თავად აპირებ, ან რასაც უკვე აკეთებ.
მოდით, ფაქტებს ცივი გონებით შევხედოთ. ხელისუფლება უპრეცედენტო ნაბიჯს დგამს — ცდილობს პოლიტიკური სივრციდან გააქროს თითქმის ყველა ის პარტია, რომლებსაც მოსახლეობის მნიშვნელოვანი ნაწილი უჭერს მხარს. რადგან დემოკრატიულ საზოგადოებაში ასეთი გადაწყვეტილების რაციონალური გამართლება შეუძლებელია, გამოიყენება ე.წ. „არეკვლის“ ხრიკი. მმართველი ძალა ოპონენტებს სწორედ „ფაშიზმსა“ და „ბოლშევიზმში“ სდებს ბრალს — ანუ იმ იდეოლოგიებში, რომელთა მთავარი ნიშანი პოლიტიკური კონკურენტების განადგურება და ერთპარტიული მმართველობის დამყარება იყო.
პრემიერის მტკიცებით, პარტიების აკრძალვა „ჯანსაღი პოლიტიკური სისტემისთვის“ აუცილებელი პირობაა. თუმცა ისტორია გვასწავლის, რომ სისტემა, სადაც მმართველი ძალა თავად განსაზღვრავს, ვინ არის „ჯანსაღი“ და ვინ არა, დემოკრატიისგან ძალიან შორს დგას. ეს არის საზოგადოების ემოციებით მანიპულირების მცდელობა, რათა მძიმე იარლიყების მიღმა ხალხს ერთი მთავარი რამ გამორჩეს: როგორ იზღუდება მათი პოლიტიკური არჩევანის უფლება.
რა არის ამ ყველაფრის მიზანი? მსგავსი ტაქტიკა მიანიშნებს, რომ მიზანმიმართულად მზადდება ნიადაგი რადიკალური ნაბიჯების ლეგიტიმაციისთვის. თუმცა, როდესაც ხედავ, როგორ მუშაობს ეს მექანიზმი, ის ძალას კარგავს. მძიმე სიტყვების მიღმა ყოველთვის რეალური ქმედებები უნდა დავინახოთ. საბოლოო ჯამში, ჩვენი პოლიტიკური მომავალი იარლიყებზე კი არა, ჩვენს უნარზეა დამოკიდებული — გავარჩიოთ რეალობა პროპაგანდისტული ხმაურისგან.