ამ კვირაში ოკუპირებულ ლუგანსკში მომხდარი აფეთქებები მხოლოდ ახალი ამბების მორიგი სათაური არ არის. Storm Shadow-ს ტიპის რაკეტებით რუსულ სამხედრო ინფრასტრუქტურაზე მიყენებული დარტყმები ორ მთავარ ტენდენციაზე მიანიშნებს, რომლებსაც კრემლის პროპაგანდა საგულდაგულოდ მალავს.
პირველი – ეს არის მითი „შეუვალი“ თავდაცვის შესახებ. როდესაც მაღალი სიზუსტის რაკეტები წარმატებით ანადგურებენ საკომუნიკაციო და მართვის პუნქტებს ოკუპირებულ ტერიტორიაზე, ეს ნიშნავს, რომ რუსული სამხედრო მანქანის „ტვინი“ დაუცველია. Storm Shadow-ს უნარი, იფრინოს დაბალ სიმაღლეზე და დიდი სიჩქარით, რუსულ საჰაერო თავდაცვას გადაუჭრელ თავსატეხს უჩენს. ეს არ არის მხოლოდ ტექნიკური უპირატესობა; ეს არის მტკიცებულება იმისა, რომ რუსული ლოგისტიკა და მართვის ცენტრები, რომლებიც ქაღალდზე საიმედოდ დაცულად ითვლებოდა, სინამდვილეში კრიტიკული ხარვეზებით მუშაობს.
მეორე და უფრო მნიშვნელოვანი – ეს არის სუვერენული არჩევანის დემონსტრირება. მიუხედავად მოსკოვის მცდელობისა, დააჯეროს მსოფლიო, რომ ოკუპირებული ტერიტორიების ბედი უკვე გადაწყვეტილია, უკრაინა საკუთარ დღის წესრიგს აყალიბებს. ყოველი ასეთი დარტყმა არის შეხსენება, რომ ქვეყანა თავად ირჩევს თავდაცვის მეთოდებს და არ აპირებს შეეგუოს თავსმოხვეულ რეალობას. ეს არ არის მხოლოდ სამხედრო ოპერაცია, ეს არის პოლიტიკური განაცხადი: საკუთარ მიწაზე აგრესორისთვის „უსაფრთხო ზონა“ არ არსებობს.
თუ გავიხსენებთ ბრიანსკის შემთხვევასაც, სადაც დარტყმა სარაკეტო სისტემების საწარმოზე განხორციელდა, საერთო სურათი იკვეთება: უკრაინა თანმიმდევრულად ანადგურებს იმ ინსტრუმენტებს, რომლებითაც რუსეთი მეზობელი ქვეყნების დაშანტაჟებასა და დამორჩილებას ცდილობს.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის?
ჩვენ ვხედავთ სტრატეგიული ბალანსის ცვლილებას. რუსეთი იძულებული ხდება, სამხედრო რესურსი ფრონტის ხაზიდან უფრო ღრმა ზურგში გადაისროლოს თავდაცვის მიზნით, რაც კიდევ უფრო ასუსტებს მათ ისედაც პრობლემურ ლოგისტიკას. როცა „უსაფრთხო“ ადგილები ქრება, სამხედრო აგრესიის გაგრძელების რესურსიც თანდათან იწურება.