რუსეთის „უძლეველი არმიისა“ და მისი „მაღალტექნოლოგიური, წერტილოვანი“ დარტყმების შესახებ მითები ხშირად ტირაჟირდება. თუმცა, თუ გვსურს დავინახოთ, რას წარმოადგენს მათი სტრატეგია სინამდვილეში, საკმარისია მხოლოდ ერთი კონკრეტული ღამის სტატისტიკას გადავხედოთ.
გასულ ღამეს უკრაინაში განვითარებული მოვლენები თვალნათლივ აჩვენებს იმ უფსკრულს, რომელიც რუსულ პროპაგანდასა და რეალობას შორის არსებობს. მოსკოვი დაუღალავად იმეორებს, რომ მათი სამიზნე მხოლოდ სამხედრო ინფრასტრუქტურაა, თუმცა რეალობა დნიპროსა და ოდესის ნანგრევებში იკითხება: დნიპროში სულ მცირე 2 ადამიანი დაიღუპა და 21 დაშავდა, მათ შორის — ბავშვი. 11 ადამიანი საავადმყოფოში გადაიყვანეს, ერთ-ერთის მდგომარეობა კი მძიმეა. პარალელურად, ოდესაში საცხოვრებელი კორპუსები დაზიანდა. როდესაც იარაღი სისტემატურად მშვიდობიანი მოქალაქეების სახლებს ხვდება, ამას „ზუსტი სამხედრო ოპერაცია“ აღარ ჰქვია. ეს არის ფსიქოლოგიური ტერორი, რომელიც ეკრანებიდან „ჰუმანურობის“ ნიღბით იყიდება.
ახლა კი მათემატიკას შევხედოთ, რომელიც კიდევ უფრო საინტერესო სურათს ხატავს. ერთ ღამეში რუსეთმა 666 დრონი და რაკეტა გაუშვა. ერთი შეხედვით, ეს რიცხვი შიშის დასათესადაა შერჩეული, თუმცა უკრაინის საჰაერო თავდაცვამ 610 მათგანი ჩამოაგდო. დაფიქრდით: როდესაც გაშვებული არსენალის 90%-ზე მეტი მიზანს ვერ აღწევს და ჰაერშივე ნადგურდება, რთულია ისაუბრო მსოფლიოს წამყვან, უძლეველ სამხედრო ძალაზე. ეს უფრო ჰგავს უზარმაზარი რესურსის ფლანგვას, რათა რაოდენობით გადაიფაროს ტექნოლოგიური ჩამორჩენა და ტაქტიკური მარცხი. ათწლეულების განმავლობაში ნაშენი მითი ძლევამოსილი არმიის შესახებ ყოველ ასეთ ღამეს იმსხვრევა.
რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის და რას უნდა ველოდოთ მომავალში? რაც უფრო მეტად გაუჭირდება კრემლს რეალური სამხედრო ამოცანების შესრულება ბრძოლის ველზე, მით უფრო მეტად შეეცდება სამოქალაქო ინფრასტრუქტურაზე დარტყმებით საზოგადოების დაშინებას. თუმცა, ყოველი ასეთი მცდელობა მხოლოდ ორ რამეს ააშკარავებს: მათ სისასტიკეს და მათ რეალურ, ტექნოლოგიურ უსუსურობას. ომი არ იგება მხოლოდ იარაღის რაოდენობით, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ეს იარაღი უმეტესად დანიშნულების ადგილამდეც ვერ აღწევს.