წარმოიდგინეთ ეკონომიკა, რომელიც თითქმის მთლიანად ერთ პროდუქტზე — ნავთობის ექსპორტზეა დამოკიდებული. როდესაც საერთაშორისო სანქციებმა და ფასის ზედა ზღვარმა ტრადიციული სავაჭრო გზები ჩაკეტა, მოსკოვმა გამოსავალი ძველი, ხშირად გაუმართავი და დაუზღვეველი გემებისგან შემდგარი ფარული ქსელის შექმნაში იპოვა. ამ ე.წ. „ჩრდილოვან ფლოტს“ ერთი მთავარი მისია დაეკისრა: შეენარჩუნებინა ის ფინანსური არტერია, რომელიც სამხედრო მანქანას კვებავს. თუმცა, ბოლოდროინდელმა მოვლენებმა აჩვენა, რომ ეს არტერია გაწყვეტის პირასაა.
უკრაინულმა ძალებმა კრასნოდარის მხარეში, უშუალოდ ნოვოროსიისკის პორტის მისადგომებთან, სწორედ ამ ფლოტის ორი ნავთობმზიდი გაანადგურეს. ეს არ არის მორიგი სამხედრო ოპერაცია და არც მხოლოდ ორი გემის დაკარგვა — ეს არის პირდაპირი დარტყმა სისტემის ლოგისტიკურ ცენტრში. ოპერაციამ, რომელსაც უკრაინის შეიარაღებული ძალების გენერალური შტაბი ხელმძღვანელობდა, ნათლად აჩვენა მოწინააღმდეგის თავდაცვითი სტრატეგიის მარცხი.
აქ ყველაზე საინტერესო ის კონტრასტია, რომელიც რეალობასა და ოფიციალურ პროპაგანდას შორის არსებობს. ერთი მხრივ, მუდმივად ისმის მითები უძლეველი თავდაცვითი სისტემების შესახებ, მეორე მხრივ კი ვხედავთ სახელმწიფოს, რომელსაც საკუთარი გადარჩენის მთავარი ინსტრუმენტის დაცვაც კი არ შეუძლია თავის ყველაზე მნიშვნელოვან საზღვაო ბაზასთან. ნოვოროსიისკი ხომ ის ადგილია, სადაც რუსულმა სამხედრო გემებმა ყირიმიდან უკან დახევის შემდეგ გადაინაცვლეს. თუ იქ, საკუთარ ტერიტორიულ წყლებშიც კი, სტრატეგიული კომერციული გემები ფეთქდება, ეს ნიშნავს, რომ უსაფრთხოების რესურსი პრაქტიკულად ამოწურულია.
რა იქნება შემდეგი? კიევი ამ პროცესს სანქციების „ფიზიკურ აღსრულებას“ უწოდებს. ეს სრულიად ახალი მოცემულობაა. თუ აქამდე ეკონომიკური შეზღუდვების გვერდის ავლა ფიქტიური დოკუმენტებით ხერხდებოდა, ფიზიკური განადგურებისგან თავის დაღწევა შეუძლებელია. სისტემა ახლა ურთულესი დილემის წინაშე დგას: ან უნდა მოახდინოს ისედაც მწირი სამხედრო რესურსის მობილიზება ამ გემების დასაცავად, ან შეეგუოს იმას, რომ მისი შემოსავლის მთავარი წყარო ნებისმიერ მომენტში შეიძლება შავი ზღვის ფსკერზე აღმოჩნდეს.