არსებობს ერთი მარტივი კანონზომიერება: როდესაც სისტემას საკუთარ მოქალაქეებზე ძალადობის გამართლება უჭირს, ის ყოველთვის ცდილობს აქცენტების გადატანას და თემის შეცვლას.
ამ კვირაში, „ქართული ოცნების“ ახალგაზრდულ შეხვედრაზე ცოტნე ივანიშვილს პირდაპირი კითხვა დაუსვეს — რატომ არ დასჯილა არცერთი ძალოვანი, რომელმაც პროევროპულ აქციებზე მომიტინგეებს ფიზიკურად გაუსწორდა? პასუხი, რომელიც მოვისმინეთ, პროპაგანდის აპრობირებული მეთოდის — პასუხისმგებლობის არიდებისა და ხელოვნური ბალანსის შექმნის იდეალური მაგალითია.
თავდაპირველად ვისმენთ ზოგად ფრაზას: „ვგმობ ძალადობას... ეს ასე არ უნდა მომხდარიყო“. ერთი შეხედვით, ეს სიტყვები ემპათიურად ჟღერს, თუმცა რეალურად ისინი სრულად აქრობენ პასუხისმგებლობის განცდას. იქმნება შთაბეჭდილება, თითქოს ძალადობა გარდაუვალი სტიქიური უბედურება იყო და არა კონკრეტული უწყების მიერ გაცემული ბრძანება, რომელსაც დამნაშავეების გამოვლენა და დასჯა უნდა მოჰყვეს.
ამის შემდეგ იწყება მთავარი მანევრი — საუბარი გადადის „ხელოვნურ პოლარიზაციაზე“, როგორც ქვეყნის მთავარ პრობლემაზე, გამოსავლად კი „დებატები“ სახელდება. თუმცა, აქვე ჩნდება ერთი პირობა: დიალოგი შესაძლებელია მხოლოდ მათთან, ვისაც „სამშობლოს რეალური სიყვარული“ ამოძრავებს.
სწორედ აქ ვლინდება სისტემის ნამდვილი სახე. ვინ წყვეტს, ვის უყვარს სამშობლო და ვის — არა? ისევ ის ხალხი, ვინც ქუჩაში სპეცრაზმი გამოიყვანა. როცა სახელმწიფო მოქალაქეების დარბევასა და საზოგადოების მხრიდან გამოხატულ სამართლიან პროტესტს შორის ტოლობის ნიშანს სვამს, ის რეალურად გვეუბნება: „ჩვენ გვაქვს უფლება გცემოთ, მაგრამ თქვენ არ გაქვთ უფლება ამაზე გაბრაზდეთ, რადგან ამით პოლარიზაციას უწყობთ ხელს“.
რას ნიშნავს ეს ყველაფერი ჩვენთვის? უნდა ველოდოთ, რომ მმართველი გუნდი უფრო ხშირად გამოიყენებს „მშვიდობიანი დიალოგის“ რიტორიკას, განსაკუთრებით დასავლელი პარტნიორების დასანახად. თუმცა რეალობა გაცილებით მარტივია: პოლარიზაცია არ არის ხელოვნურად შექმნილი ფენომენი. ეს არის ბუნებრივი შედეგი იმისა, როცა მოქალაქეებს ევროპულ მომავალს ართმევენ. საკუთარი ქვეყნის კურსის არჩევა და ამ არჩევანის დაცვა რადიკალიზმი არ არის — ეს დემოკრატიაა, რომელზე უარის თქმასაც მსგავსი მანიპულაციებით ვერავინ გაგვაიძულებს.