ამ კვირაში კიდევ ერთი უცნაური გადაწყვეტილების მოწმენი გავხდით – აბასთუმნის თავზე საჰაერო სივრცე ოფიციალურად დაიხურა. ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება ლოკალურ ამბად მოგვეჩვენოს, მაგრამ სინამდვილეში, გაცილებით ფართო სურათს გვიჩვენებს იმის შესახებ, თუ როგორ ნაწილდება ქვეყნის რესურსები და ვინ იხდის ამ ყველაფრის საფასურს.
მთავრობის გადაწყვეტილებით, აბასთუმნის თავზე, 50-კილომეტრიან რადიუსში, საერთაშორისო საავიაციო ტრასები შეიცვალა. ეს ნიშნავს, რომ თვითმფრინავებს გზის დაგრძელება მოუწევთ, რაც პირდაპირ კავშირშია ფრენის დროის და, შესაბამისად, საწვავის ხარჯის ზრდასთან. როდესაც ავიაკომპანიებს საოპერაციო ხარჯები ეზრდებათ, ეს საბოლოოდ ყოველთვის აისახება ბილეთების ფასებზე – ანუ თითოეული ჩვენგანის ჯიბეზე.
საინტერესოა ამ გადაწყვეტილების ოფიციალური დასაბუთებაც. ხელისუფლება ამტკიცებს, რომ ეს ნაბიჯი მეცნიერთა ჯგუფის მიმართვის საფუძველზე გადაიდგა. თუმცა, რეალობა ის არის, რომ ამ აკრძალულ ზონაში ფრენის უფლება მხოლოდ იმ საჰაერო ხომალდებს აქვთ, რომლებიც უშუალოდ აბასთუმანში ეშვებიან ან იქიდან აფრინდებიან. აღსანიშნავია, რომ აბასთუმანში ამჟამად მხოლოდ ერთი აქტიური ვერტმფრენის დასაჯდომი მოედანია, რომელიც ბიძინა ივანიშვილის მფლობელობაშია.
ეს ნათელი მაგალითია იმისა, თუ როგორ მუშაობს სისტემა, სადაც ერთი პირის ან ვიწრო ჯგუფის ინტერესები სახელმწიფო ინტერესებზე მაღლა დგება. როდესაც ქვეყნის საჰაერო სივრცის ნაწილი იკეტება არა უსაფრთხოების რეალური გამოწვევების ან ეკონომიკური სარგებლის გამო, არამედ კონკრეტული პირის რეზიდენციის სიმშვიდის უზრუნველსაყოფად, ეს უკვე აღარ არის მხოლოდ ტექნიკური ან ინფრასტრუქტურული საკითხი.
საქართველოს პრეზიდენტმა ამ ფაქტს „რუსულ მოდელზე“ უარესი უწოდა. ეს შეფასება ზუსტად აღწერს პრაქტიკას, როცა სახელმწიფო რესურსები და კანონმდებლობა არა მოქალაქეების, არამედ ძალაუფლების მქონე პირთა საჭიროებებსა და პირად კომფორტს ერგება.
რა არის ამ ყველაფრის მთავარი გაკვეთილი?
ნებისმიერი გადაწყვეტილება, რომელიც გაუმჭვირვალედ მიიღება და ვიწრო ინტერესებს ემსახურება, საბოლოოდ ჩვენს ხარჯზე ხორციელდება – იქნება ეს შეცვლილი საავიაციო მარშრუტების გამო გაძვირებული ბილეთები თუ დაკარგული ეკონომიკური შესაძლებლობები. არჩევანი ჩვენზეა – შევეგუებით იმას, რომ ქვეყნის რესურსები კერძო საკუთრებასავით იმართება, თუ მოვითხოვთ, რომ სახელმწიფოებრივი გადაწყვეტილებები საჯარო ინტერესებსა და მოქალაქეების კეთილდღეობას ეფუძნებოდეს.