წარმოიდგინეთ ბენზინგასამართი სადგური, რომელსაც საწვავის რეზერვუარები სათითაოდ უფეთქდება, მფლობელს კი აჯერებენ, რომ ყველაფერი რიგზეა. სწორედ ასეთ სურათს გვიჩვენებს რუსეთის ეკონომიკის უახლესი მონაცემები. ბოლო ხუთი თვის განმავლობაში, იანვრიდან მაისამდე, რუსეთის ტერიტორიაზე 15 ნავთობგადამამუშავებელი ქარხანა დაზიანდა. ეს მხოლოდ მშრალი სტატისტიკა არ არის — ეს არის სისტემური დარტყმა იმ სასიცოცხლო ძარღვზე, რომელიც რუსეთის ომის მანქანას კვებავს.
აქ ერთი მნიშვნელოვანი გარემოებაა: როგორც ირკვევა, ვლადიმერ პუტინს ამ თავდასხმების რეალურ მასშტაბებსა და შედეგებს უბრალოდ უმალავენ. სადაზვერვო მონაცემები მიუთითებს, რომ კრემლის ლიდერი ვერ იღებს სრულ სურათს იმის შესახებ, თუ რა ხდება სინამდვილეში. ეს ავტორიტარული სისტემის კლასიკური ხაფანგია — როდესაც ქვეშევრდომებს ისე ეშინიათ პასუხისმგებლობის, რომ ურჩევნიათ რეალობა „გაალამაზონ“, ვიდრე სიმართლე თქვან.
მოსკოვი წლების განმავლობაში ცდილობდა შეექმნა მითი, თითქოს მისი ეკონომიკა ნებისმიერ დარტყმას გაუძლებს. თუმცა, როდესაც ქვეყნის ბიუჯეტი ენერგორესურსებზე დგას, მათი გადამუშავების ინფრასტრუქტურა კი ეტაპობრივად ნადგურდება, კრიზისი გარდაუვალია. უკრაინის მიერ ნავთობგადამამუშავებელ ობიექტებზე მიტანილი მიზანმიმართული დარტყმები უკვე იწვევს კონკრეტულ ეკონომიკურ შედეგებს აგრესორი ქვეყნისთვის.
კრემლს მშვიდობისა და უსაფრთხოების გარანტიების ყველა შესაძლო ფორმატი შესთავაზეს, თუმცა რაციონალური გადაწყვეტილების ნაცვლად, რუსეთი საკუთარი სიხისტის გამო ეკონომიკური კოლაფსის ზღვარს უახლოვდება.
რა გველოდება შემდეგ? თუ კრემლში ინფორმაციული ვაკუუმი შენარჩუნდება, რუსეთის ეკონომიკა სწორედ მაშინ ჩამოიშლება, როცა ლიდერი ამას ყველაზე ნაკლებად ელოდება. პროპაგანდამ შეიძლება მოსახლეობა „სუპერსახელმწიფოს“ ძლიერებაში დაარწმუნოს, მაგრამ მწყობრიდან გამოსული ქარხნები და შემცირებული შემოსავლები მალე ისეთ რეალობას შექმნის, რომელსაც სტატისტიკის ვერანაირი შელამაზება ვეღარ უშველის. არჩევანი ყოველთვის არსებობს, თუმცა კრემლისთვის ამ არჩევანის ფასი ყოველდღიურად იზრდება.