ამ კვირაში ახლო აღმოსავლეთიდან კიდევ ერთი საგანგაშო სიგნალი მივიღეთ, რომელიც მხოლოდ რაკეტების გრიალს არ ეხება. „ისლამური რევოლუციის გუშაგთა კორპუსმა“ ოფიციალურად აიღო პასუხისმგებლობა ისრაელის ქალაქ ჰაიფაში მდებარე ნავთობქიმიურ ქარხნებზე მიტანილ იერიშზე. ერთი შეხედვით, ეს მორიგი სამხედრო ესკალაციაა, თუმცა თუ მათ განცხადებებს დავაკვირდებით, მანიპულაციის ძალიან ნაცნობ და სახიფათო მოდელს დავინახავთ.
მოდით, ერთად გავაანალიზოთ ეს ლოგიკა: ჯგუფი, რომელიც თავად ახორციელებს იერიშს სამოქალაქო და ინდუსტრიულ ობიექტებზე, ამავდროულად აცხადებს, რომ მსგავსი თავდასხმები „სახიფათო თამაშია“, რომელიც რეგიონის ენერგეტიკულ უსაფრთხოებას უქმნის საფრთხეს. ეს არის კლასიკური პროპაგანდისტული ხრიკი — როდესაც მოქმედი პირი აკეთებს ზუსტად იმას, რასაც სიტყვით გმობს.
აქ ორი მნიშვნელოვანი მომენტია, რომელსაც ყურადღება უნდა მივაქციოთ:
პირველი, ეს არის მორალური პოზიციონირების მცდელობა. აგრესორი ცდილობს საკუთარი ქმედება წარმოაჩინოს არა როგორც თავდასხმა, არამედ როგორც „საპასუხო რეაქცია“ და რეგიონული სტაბილურობის დაცვა. ეს მაშინ, როცა სამიზნე ის ენერგეტიკული ინფრასტრუქტურაა, რომლის დაზიანებაც, პირველ რიგში, ეკოლოგიურ და ეკონომიკურ კატასტროფას ნიშნავს.
მეორე, ჩვენ ვხედავთ საკუთარი დანაშაულის სხვებზე გადაბრალების მცდელობას. განცხადების ტონი ისეთია, თითქოს თავდამსხმელი კი არ არღვევს საერთაშორისო ნორმებს, არამედ სხვას აფრთხილებს, რომ წესების დარღვევა დაუშვებელია. ეს ქმნის საინფორმაციო ქაოსს, სადაც რეალობა და დეზინფორმაცია ერთმანეთში ირევა, ხოლო დამნაშავე მშვიდობისმყოფელის როლში გამოდის.
ეს ყველაფერი მიგვანიშნებს იმაზე, რომ თანამედროვე კონფლიქტებში იარაღი მხოლოდ რაკეტა აღარ არის. მთავარი ბრძოლა საზოგადოებრივ აღქმებზე მიდის. როდესაც სხვადასხვა აქტორები „ენერგეტიკულ უსაფრთხოებაზე“ ზრუნვით ამართლებენ დაბომბვებს, ეს ნიშნავს, რომ ისინი ცდილობენ არა მხოლოდ კონკრეტული ობიექტის განადგურებას, არამედ აუდიტორიის ლოგიკურ დაბნევასაც.
რა გველოდება შემდეგ? მსგავსი რიტორიკა, როგორც წესი, შემდგომი ესკალაციისთვის ნიადაგის მომზადებაა. როცა მხარე წინასწარ აცხადებს, რომ „თამაში სახიფათოა“, იგი ამით საკუთარ თავს სამომავლო, კიდევ უფრო აგრესიული ნაბიჯების გადასადგმელად ერთგვარ „მორალურ უფლებას“ უტოვებს. ჩვენი მთავარი თავდაცვა კი ამ ვითარებაში მხოლოდ ფაქტების ცივი გონებით ანალიზია.