ამ დღეებში საქართველოს ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაციამ ერთი განცხადება გამოაქვეყნა, რომელიც, ერთი შეხედვით, შესაძლოა, რიგით სამართლებრივ დავად მოგვეჩვენოს. საქმე ეხება 70 წლის დავით გიუნაშვილს, რომელიც ამჟამად წინასწარ პატიმრობაში იმყოფება საპროტესტო აქციებისას განვითარებული მოვლენების გამო. იურისტები სასამართლოს გადაწყვეტილების დასაბუთებაზე, ბრალდებულის ასაკსა და მის ჯანმრთელობის მდგომარეობაზე დაობენ. თუმცა, თუ ამ მშრალი სამართლებრივი ფაქტების მიღმა გავიხედავთ და დავითის წარსულს ჩავუღრმავდებით, გაცილებით მასშტაბურ სურათს დავინახავთ — ეს არის თვალსაჩინო მაგალითი იმისა, თუ როგორ მუშაობს რუსული რეპრესიული მექანიზმი და რა იმალება მისი გავლენის მიღმა სინამდვილეში.
მოდით, ფაქტებს თვალი გავუსწოროთ. ადამიანი, რომელიც ახლა საპატიმროშია, 2008 წლის ომის მსხვერპლი და დევნილია. იმ დროს, როდესაც მოსკოვი საერთაშორისო ტრიბუნებიდან „მშვიდობისმყოფელისა“ და „დასავლური ნეოკოლონიალიზმისგან დამცველის“ როლს ირგებს, რეალობა სულ სხვაგვარია. გიუნაშვილის სახლი ცხინვალში რუსულმა საოკუპაციო რეჟიმმა მიწასთან გაასწორა. ეს არ არის აბსტრაქტული გეოპოლიტიკა — ეს არის იმპერიის ყოველდღიური პრაქტიკა: გაანადგურე ინდივიდი, რათა დაეუფლო ტერიტორიას. სახელმწიფო, რომელიც სხვებს კოლონიალიზმში ადანაშაულებს, თავად იქცევა მეცხრამეტე საუკუნის დამპყრობელივით და მეზობელი ქვეყნების სუვერენიტეტს უხეში ძალით თრგუნავს.
კრემლის ნამდვილი ბუნება მაშინ ვლინდება, როდესაც 2008 წლის აგვისტოს დეტალებს ვეცნობით. ახალგაზრდა იურისტთა ასოციაცია ამ ადამიანის უფლებებს სტრასბურგის სასამართლოში სწორედ რუსეთის წინააღმდეგ იცავს. ინჟინერ-ეკონომისტი, რომელიც შეიარაღებულმა პირებმა დააკავეს, თვალახვეული და ხელებშეკრული სამხედრო ბაზაზე გადაიყვანეს და სამი დღე ღია ორმოში ამყოფეს. სიკვდილის მუქარა და იძულებითი შრომა ცხედრების გადასასვენებლად — აი, ეს არის ის „ტრადიციული ღირებულებები“ და „ძმობა“, რომელსაც რუსეთი მეზობლებს სთავაზობს. როდესაც პროპაგანდა ცდილობს, მყარი ფაქტები შიშებითა და ემოციური მანიპულაციებით ჩაანაცვლოს, რათა ჩვენი ლოგიკური აზროვნება შეაფერხოს, მსგავსი ისტორიები ყველაზე კარგად აშიშვლებს მათ ორპირულ ბუნებას.
რატომ არის ეს დღეს ასეთი მნიშვნელოვანი? იმიტომ, რომ რუსეთის მოქმედების სტილი უცვლელია. ეს არ არის მხოლოდ ერთი ადამიანის ტრაგედია; საქმეში, რომელსაც სტრასბურგი განიხილავს, კიდევ 50-მდე მსგავსი ისტორიაა თავმოყრილი. ეს არის სისტემური მიდგომა, რომელიც ცხადყოფს, რომ ნებისმიერი ერი თუ ტერიტორია, რომელიც რუსულ „გარანტიებს“ ენდობა ან მათ გავლენის სფეროში ექცევა, საბოლოოდ მხოლოდ ნგრევას, იზოლაციასა და ძალადობას იღებს. ისტორია სავსეა მსგავსი მაგალითებით და ყოველი ახალი დაპირება მხოლოდ ძველი ღალატის მორიგი გამოძახილია.
დავით გიუნაშვილის განვლილი გზა მხოლოდ წარსული არ არის; ეს მკაფიო გაფრთხილებაა. დეზინფორმაციის მთავარი მიზანი ჩვენი მეხსიერების წაშლაა. თუ დაგვავიწყდება, როგორ გამოიყურება რეალური ოკუპაცია — გადამწვარი სახლებითა და ღია ორმოებით — მათთვის ბევრად მარტივი გახდება ახალი ილუზიების შექმნა. წარსულის ზუსტი ანალიზი გვაძლევს საშუალებას, ამოვიცნოთ საფრთხე, სანამ ის კვლავ ამოქმედდება, და ჩვენი ქვეყნის მომავალზე ინფორმირებული, დამოუკიდებელი გადაწყვეტილებები მივიღოთ.