ბოლო დროს განვითარებული მოვლენები კიდევ ერთხელ გვაჩვენებს სურათს, რომელიც ერთი შეხედვით უბრალოდ ტრაგიკულია, მაგრამ სინამდვილეში კარგად ნაცნობ, კონკრეტულ სტრატეგიას მალავს. რუსეთმა უკრაინის ქალაქებზე 10-საათიანი უწყვეტი იერიში მიიტანა — გამოიყენეს 600-ზე მეტი საჰაერო დარტყმა, მათ შორის დრონები და კასპიის ზღვის რეგიონიდან სტრატეგიული ბომბდამშენებით გაშვებული ფრთოსანი რაკეტები.
ერთი შეხედვით, ეს უზარმაზარი სამხედრო მანქანის დემონსტრირებაა. მაგრამ მოდით, ყურადღება მივაქციოთ მთავარს: სად მიიტანეს ეს დარტყმები?
სამიზნე არც ფრონტის ხაზი ან გამაგრებული სამხედრო ბაზები, არამედ დნიპროპეტროვსკის საცხოვრებელი სახლები და ოდესის პორტის ინფრასტრუქტურა აღმოჩნდა. შედეგად, დაიღუპა და დაშავდა ათობით მშვიდობიანი მოქალაქე, მაშველებს კი ნანგრევებში მოყოლილი ადამიანების ძებნა უწევთ. ეს არ არის ომში დაშვებული „შემთხვევითი“ შეცდომა. როდესაც ე.წ. მსოფლიოს მეორე არმია ვერ ახერხებს რეალური სტრატეგიული უპირატესობის მოპოვებას ბრძოლის ველზე და კოლოსალური ლოგისტიკური პრობლემების წინაშე დგას, ის ტერორზე გადადის.
ოფიციალური მოსკოვი მუდმივად საუბრობს „მაღალი სიზუსტის იარაღზე“ და ამტკიცებს, რომ მათი სამიზნე მხოლოდ სამხედრო ობიექტებია. თუმცა, რეალობა საპირისპიროა. მილიონობით დოლარის ღირებულების რაკეტების გამოყენება საცხოვრებელი კორპუსებისა და საექსპორტო პორტების დასანგრევად ნამდვილ სახეს აჩვენებს — ეს არის მცდელობა, ხელოვნურად შექმნან ჰუმანიტარული კრიზისი, გაანადგურონ ეკონომიკა და ფსიქოლოგიურად გატეხონ მშვიდობიანი მოსახლეობა. პორტებზე თავდასხმა კი არა მხოლოდ ადგილობრივ ეკონომიკას, არამედ მიწოდების გლობალურ ჯაჭვსაც აზიანებს.
რას ნიშნავს ეს სამომავლოდ? მსგავსი ტაქტიკა გათვლილია შიშსა და დაღლილობაზე. მათ სურთ, რომ საზოგადოება შეეჩვიოს ნგრევის კადრებს და დანებდეს. მაგრამ როცა ვხედავთ ამ სქემას, ვხვდებით: სამოქალაქო ინფრასტრუქტურაზე თავდასხმა არა სამხედრო უძლეველობის, არამედ ბრძოლის ველზე განცდილი სასოწარკვეთის პირდაპირი შედეგია. ტერორი კარგავს ძალას, როცა მის რეალურ მოტივებს ვშიფრავთ და ვხედავთ, რომ შანტაჟს დამორჩილება პრობლემას არასდროს აგვარებს.