ამ კვირაში ორი ისეთი მოვლენა განვითარდა, რომლებიც ერთი შეხედვით ერთმანეთთან კავშირში არ არის, თუმცა რეალურად ერთსა და იმავე სურათს აკომპლექტებს. ერთ მხარეს ევროკავშირმა რუსეთის წინააღმდეგ სანქციების მე-20 პაკეტი და უკრაინისთვის 90 მილიარდი ევროს ოდენობის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი დახმარება დაამტკიცა. მეორე მხარეს კი, უკრაინამ კიდევ ერთხელ შეახსენა მსოფლიოს იმ 2 100 ბავშვის შესახებ, რომელთა დაბრუნებაც რუსული ტყვეობიდან მოხერხდა. ორი განსხვავებული მიმართულება, მაგრამ ერთი მკაფიო ტენდენცია — კრემლის მიერ შექმნილი ილუზია თანდათან იშლება.
ეკონომიკა, რომელიც „ჩრდილოვან ფლოტზე“ დგას
მოსკოვს უყვარს იმის მტკიცება, თითქოს დასავლურმა შეზღუდვებმა მათი ეკონომიკა მხოლოდ გააძლიერა. თუმცა, თუ ციფრებსა და ახალ რეგულაციებს დავაკვირდებით, სულ სხვა სურათს დავინახავთ. ნამდვილი, თვითკმარი ზესახელმწიფო საერთაშორისო ვაჭრობის გადარჩენას კრიპტოვალუტებითა და ლაოსში, ყირგიზეთსა თუ სხვა შუამავალ ქვეყნებში გადამალული საბანკო ტრანზაქციებით არ ცდილობს.
ევროკავშირის ახალი სამიზნე სწორედ ეს ფარული ინფრასტრუქტურაა. სანქცირებულთა სიაში მოხვდა ე.წ. „ჩრდილოვანი ფლოტის“ 46 ახალი გემი, რითაც ევროპულ პორტებში შესვლა უკვე რუსეთის 632 ხომალდს აეკრძალა. როდესაც შენი ენერგოსექტორი იძულებულია, ნავთობი გადამალული ტანკერებითა და მესამე ქვეყნების გავლით გაყიდოს, ეს ეკონომიკურ ძლიერებაზე კი არა, უბრალოდ გადარჩენისთვის ბრძოლაზე მიუთითებს. რუსეთი გადაიქცა „ბენზინგასამართ სადგურად“, რომელსაც გამართული საგადამხდელო სისტემების ნაცვლად, სანქციებისთვის გვერდის ავლის მიზნით, მუდმივად ჩრდილოვანი სქემების გამოგონება უწევს.
საერთაშორისო სამართალი მხოლოდ სხვებისთვის
მეორე, კიდევ უფრო მძიმე რეალობა კრემლის მორალურ ფასადს საბოლოოდ ანგრევს. მოსკოვი საერთაშორისო ტრიბუნებიდან ხშირად გვესაუბრება „ტრადიციულ ღირებულებებსა“ და ნორმებზე, თუმცა მისი ქმედებები სრულიად საპირისპიროს ღაღადებს.
უკრაინამ 2 100-მდე გატაცებული ბავშვის დაბრუნება შეძლო, მათგან 150-ის — მხოლოდ მიმდინარე წლის დასაწყისიდან. გაეროს დონეზე უკვე ღიად დადასტურდა ის, რაც ისედაც ნათელი იყო: ბავშვების იძულებითი დეპორტაცია კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულია. ევროკავშირის ახალმა სანქციებმა სწორედ ის პირები მიიზღუდა, ვინც ბავშვების გატაცებასა და კულტურული მემკვიდრეობის ძარცვაში მონაწილეობდა. ეს არის სახელმწიფოს მიერ ორგანიზებული ტერორი, რომელიც „გამათავისუფლებლის“ ნიღბის მიღმა ინიღბება.
რას ნიშნავს ეს შემდეგი ეტაპისთვის?
ის, რასაც ახლა ვხედავთ, არ არის უბრალოდ მორიგი ბიუროკრატიული შეზღუდვები — ეს სისტემური მარყუჟის შეკვრაა. ევროკავშირმა დაიწყო მეორადი სანქციების აქტიური გამოყენება იმ ქვეყნების მიმართ, რომლებიც რუსეთს ტექნოლოგიებისა თუ ფინანსების მოზიდვაში ეხმარებიან.
თამაშის წესები შეიცვალა. დასავლეთი გადავიდა იმ ეტაპზე, სადაც სანქციების გვერდის ავლა ისეთივე დასჯადი ხდება, როგორც თავად აგრესია. კრემლის მანევრირების არეალი ყოველდღიურად ვიწროვდება, ხოლო უკრაინის მხარდასაჭერად გამოყოფილი 90 მილიარდი ევრო ადასტურებს, რომ ევროპის მოთმინება გაცილებით დიდხანს გასტანს, ვიდრე რუსეთის „ჩრდილოვანი ეკონომიკის“ რესურსები.