ბოლო კვირების განმავლობაში განვითარებული მოვლენები ერთი შეხედვით ქაოსურია, თუმცა, თუ პროცესებს სიღრმისეულად დავაკვირდებით, მკაფიო ლოგიკას დავინახავთ. როდესაც სისტემა კარგავს უნარს, საზოგადოებასთან საერთო ენა გამონახოს, ის ერთადერთ ნაცად ხერხს — ძალას მიმართავს. ეს არ არის ძლიერების ნიშანი; პირიქით, ეს იმის აღიარებაა, რომ პოლიტიკური არგუმენტები ამოიწურა.
ციფრები, რომლებიც დუმილს არღვევენ
მოდით, მშრალ სტატისტიკას შევხედოთ. 2026 წლის მხოლოდ პირველ ოთხ თვეში ჟურნალისტებზე თავდასხმის, მუქარისა და საქმიანობაში ხელშეშლის 60 შემთხვევა დაფიქსირდა. ეს არ არის შემთხვევითი ინციდენტების ერთობლიობა — ეს არის მიზანმიმართული კამპანია მათ წინააღმდეგ, ვინც რეალობას აშუქებს. შედეგად, ქვეყანამ პრესის თავისუფლების გლობალურ რეიტინგში 21 პოზიციით უკან დაიხია და 180 ქვეყანას შორის 135-ე ადგილზე აღმოჩნდა.
საინტერესოა ტაქტიკა, რომელსაც სისტემა იყენებს: ის ცდილობს ენობრივი ცენზურის დაწესებას. როდესაც მედიასაშუალებებს გარკვეული ტერმინების გამოყენებასა და მოვლენების პირდაპირი სახელით მოხსენიებას უკრძალავენ, ეს რეალობის ხელოვნურად შეცვლის მცდელობაა. თუ სიტყვა ამოღებულია ხმარებიდან, პრობლემაც თითქოს ქრება. თუმცა, სინამდვილეს ლექსიკონების გადაწერითა და აკრძალვებით ვერ შეცვლი.
როდესაც უკან დახევა შეუძლებელია
დღეს ქვეყანაში უწყვეტი პროტესტის 514-ე დღეა. ეს უპრეცედენტო მოვლენაა, რომელიც მმართველ რგოლს ჩიხში აყენებს. ჩვეულებრივ, დემოკრატიულ გარემოში ხელისუფლება ცდილობს საზოგადოების ნაწილი მაინც შემოირიგოს, წავიდეს დათმობაზე ან გარკვეული რეფორმები გაატაროს. აქ კი სრულიად საპირისპირო სურათს ვხედავთ: არანაირი კომპრომისი, არანაირი ნაბიჯი დეესკალაციისკენ.
ამის ნაცვლად, ვიღებთ მკაცრ სასჯელებს ახალგაზრდა დემონსტრანტებისთვის და სრულ დაუსჯელობას მათთვის, ვინც მედიის წარმომადგენლებზე ფიზიკურად ძალადობს. ეს ძალაუფლების შენარჩუნების ტიპური მოდელია — როდესაც შიდა ლეგიტიმაცია ილევა, სისტემა გადადის „მტრების“ ძებნასა და ტოტალური კონტროლის დამყარებაზე.
რა უნდა ვიცოდეთ შემდეგ ეტაპზე
ეს პროცესი მიგვანიშნებს, რომ სისტემა საკუთარი პროპაგანდის ტყვეობაში აღმოჩნდა. ისინი, ვინც სხვებს გარე ინტერესების გატარებაში სდებენ ბრალს, თავად ხდებიან საერთაშორისო იზოლაციის სამიზნე სწორედ ანტიდემოკრატიული ქმედებების გამო. ეს არის საკუთარი დანაშაულის ოპონენტზე გადაბრალების სტრატეგია — დაადანაშაულე სხვა იმაში, რასაც თავად აკეთებ.
რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის? აგრესიის ზრდა მიუთითებს იმაზე, რომ საზოგადოების შეუგუებლობა და თავისუფალი მედიის სიმტკიცე შედეგს იძლევა. სისტემა, რომელიც კომპრომისზე ვერ მიდის, საბოლოოდ საკუთარი სიმკაცრის მსხვერპლი ხდება. წინ რთული პერიოდია, სადაც ინფორმაციის გადამოწმებას და სიმშვიდის შენარჩუნებას გადამწყვეტი მნიშვნელობა ექნება. გახსოვდეთ: რაც უფრო ხმამაღალია მუქარა, მით უფრო დიდია შიში, რომელიც მას საფუძვლად უდევს.