ამ კვირას სომხეთში ჩატარებული არჩევნები ბევრად მეტი იყო, ვიდრე უბრალოდ 18 პოლიტიკური გაერთიანების ბრძოლა საპარლამენტო მანდატებისთვის. პროცესზე დაკვირვება აჩვენებს, რომ ყველა საარჩევნო უბანზე მისული მოქალაქეებისთვის ეს უფრო ეგზისტენციალური გადაწყვეტილება იყო: დარჩენა ძველი, არასაიმედო „მფარველის“ ჩრდილში თუ საკუთარი, სუვერენული გზის არჩევა.
საარჩევნო დღემ დაძაბულად ჩაიარა და მანიპულაციის ნაცნობი მეთოდებიც გამოიკვეთა: ჯგუფური ხმის მიცემა, კაბინებიდან გადაღებული ფოტოები და უბნებთან საეჭვო პირების მობილიზება. განსაკუთრებული ყურადღება მიიპყრო ერევნის აეროპორტში შექმნილმა ხალხმრავლობამ — მოსკოვიდან ორგანიზებულად ჩამოყვანილი „დესანტი“, როგორც ჩანს, კრემლის მორიგი მცდელობა იყო, გავლენა მოეხდინა შედეგებზე და არსებული ხელისუფლება ჩამოეშორებინა.
რატომ არის ეს პროცესი ასეთი კრიტიკული? იმიტომ, რომ სომხეთი ახლა იმ გაკვეთილს სწავლობს, რომელიც ჩვენთვისაც კარგადაა ნაცნობი: პარტნიორობა, რომელიც მხოლოდ ცალმხრივ დამოკიდებულებას ეფუძნება, კრიზისის დროს ყოველთვის მარცხით სრულდება. ერევნის კურსი, რომელიც რუსეთისგან დისტანცირებას და დასავლეთთან, მათ შორის აშშ-სა და ევროკავშირთან დაახლოებას გულისხმობს, პირდაპირი პასუხია იმ იმედგაცრუებაზე, რომელიც წლების განმავლობაში დაგროვდა.
დღის მეორე ნახევრისთვის ამომრჩეველთა აქტივობამ 33.84%-ს მიაღწია, რაც იმაზე მეტყველებს, რომ მოქალაქეებს კარგად ესმით მომენტის ისტორიული მნიშვნელობა. მათთვის დასავლური ვექტორი ნიშნავს არა მხოლოდ ახალ პარტნიორებს, არამედ რეალურ შანსს, თავად განსაზღვრონ საკუთარი ქვეყნის უსაფრთხოების არქიტექტურა.
რა გველოდება შემდეგ? მოსკოვი მარტივად არ დათმობს პოზიციებს და, სავარაუდოდ, მანიპულაციებსა და შიდა დაძაბულობის გაღვივებას კვლავაც შეეცდება. თუმცა, სომხეთის მაგალითი მთავარს აჩვენებს: მაშინაც კი, როცა მეზობლად დიდი იმპერიული ამბიციების მქონე ძალაა, საბოლოო სიტყვა მაინც ხალხზეა. თუ ერევანი ამ გზას ბოლომდე გაჰყვება, ეს იქნება მკაფიო სიგნალი მთელი რეგიონისთვის, რომ პატარა ქვეყნების ბედი კრემლის კაბინეტებში აღარ წყდება.