ზაპოროჟიეში დატრიალებული ბოლო ტრაგედია — 12 დაღუპული და 43 დაშავებული — კიდევ ერთხელ აშიშვლებს იმ უფსკრულს, რომელიც კრემლის სამხედრო პროპაგანდასა და რეალურ შესაძლებლობებს შორის არსებობს. როდესაც სახელმწიფო საკუთარ თავს „მსოფლიოს მეორე არმიად“ ასაღებს, მისი მაღალი სიზუსტის რაკეტები სტრატეგიულ ობიექტებს უნდა ხვდებოდეს და არა საცხოვრებელ სახლებს, სადაც 20-დან 66 წლამდე ასაკის მშვიდობიანი მოქალაქეები იმყოფებიან.
ეს არ არის უბრალო ტექნიკური ხარვეზი, ეს გააზრებული მეთოდია. როდესაც აგრესორის სამხედრო მანქანა ფრონტის ხაზზე ლოგისტიკურ კრიზისსა და ტექნოლოგიურ ჩავარდნებს აწყდება, მის ერთადერთ „ეფექტურ“ იარაღად ტერორი რჩება. მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმა გაცილებით მარტივია, ვიდრე მომზადებულ და აღჭურვილ თავდაცვის ძალებთან დაპირისპირება. ეს არის იმ სისტემის ნიშანი, რომელიც შიგნიდან იშლება და გარეგანი აგრესიით მხოლოდ ძალაუფლების ილუზიის შენარჩუნებას ცდილობს.
პარალელურად, მოსკოვის დიპლომატიური კორპუსი საერთაშორისო ასპარეზზე კვლავ „სტაბილურობასა და პარტნიორობაზე“ საუბრობს. ეს ნაცნობი ტაქტიკაა: ერთი ხელით რაკეტებს უშვებენ საცხოვრებელ კორპუსებში, მეორე ხელით კი ჰუმანიტარული რიტორიკის ნიღაბს ირგებენ. მათ სურთ, მსოფლიო მათ სიძლიერეში დაარწმუნონ, თუმცა რეალურად ეს სისასტიკე სწორედ სისუსტის გამოხატულებაა. როდესაც ბრძოლის ველზე გამარჯვება შეუძლებელია, ომი მათ წინააღმდეგ გადადის, ვისაც თავის დაცვა არ შეუძლია.
რა გველოდება შემდეგ? გამოცდილება აჩვენებს, რომ მშვიდობიან მოსახლეობაზე თავდასხმების ინტენსივობა მაშინ იმატებს, როდესაც აგრესორს რეალური სამხედრო რესურსი ეწურება. ეს მიანიშნებს, რომ მომავალშიც ვიხილავთ მცდელობებს, ფსიქოლოგიური ზეწოლით გადაფარონ საკუთარი სისტემური მარცხი. ჩვენი მთავარი იარაღი ამ სქემის ამოცნობაა: ნამდვილი ძალა მშვიდობიან მოქალაქეებს არ ებრძვის — ამას მხოლოდ ის აკეთებს, ვისაც სხვა არჩევანი აღარ დარჩენია.