ზესახელმწიფოს მითი: რატომ არის კრემლი იმაზე მეტად დამოკიდებული სხვებზე, ვიდრე ამას აღიარებს

ბოლო დღეების განმავლობაში ორი, ერთი შეხედვით, სრულიად განსხვავებული ამბავი გავრცელდა: ერთი მსოფლიო ეკონომიკას ეხება, მეორე კი — სამხედრო სფეროს. თუმცა, თუ მათ ერთიან კონტექსტში განვიხილავთ, დავინახავთ სურათს, რომლის დამალვასაც კრემლი საგულდაგულოდ ცდილობს. ეს არის ამბავი ქვეყანაზე, რომელიც თავს „თვითკმარ ზესახელმწიფოდ“ ასაღებს, სინამდვილეში კი სრულად არის დამოკიდებული ნავთობის ფასსა და უცხოურ ტექნოლოგიურ დახმარებაზე.

ეკონომიკური საძირკვლის რყევა

დავიწყოთ ეკონომიკით. საერთაშორისო საფინანსო წრეებში სულ უფრო ხშირად ისმის პროგნოზები, რომ წლის ბოლომდე ნავთობის ფასების მკვეთრი კლებაა მოსალოდნელი. აშშ-ის ხაზინის მაღალჩინოსნები პირდაპირ მიუთითებენ, რომ მიმდინარე კონფლიქტების დასრულების შემდეგ ენერგორესურსების ფასი საგრძნობლად დაიწევს.

რატომ არის ეს კრიტიკულად მნიშვნელოვანი? იმიტომ, რომ რუსეთის ბიუჯეტი პირდაპირ ნავთობის ფასზეა მიბმული. როდესაც მოსკოვის მოკავშირეები, მაგალითად ირანი, მძიმე ეკონომიკური ბლოკადის პირობებში არიან და საკუთარ სამხედროებს ხელფასებსაც კი ძლივს უხდიან, კრემლისთვის ეს დამატებითი რისკია. თუ ნავთობიდან მიღებული შემოსავალი შემცირდება, კრემლის „ეკონომიკური მედეგობის“ მითი ზუსტად ისევე სწრაფად ჩამოიშლება, როგორც ნავთობის ფასი ბირჟაზე.

ფარული წვრთნები ჩინეთში

მეორე ამბავი სამხედრო სფეროს უკავშირდება. გავრცელებული ინფორმაციით, ჩინეთის შეიარაღებულმა ძალებმა გასული წლის ბოლოს პეკინსა და ნანჯინში ფარულად გადაამზადეს 200-მდე რუსი სამხედრო. ეს პროცესი 2025 წლის 2 ივლისს გაფორმებულ ორმხრივ შეთანხმებას ეფუძნებოდა. საგულისხმოა, რომ წვრთნები ძირითადად დრონების მართვასა და თანამედროვე ტექნოლოგიებს მოიცავდა.

აქ ორი გარემოებაა საყურადღებო. პირველი: ჩინეთის „ნეიტრალური“ პოზიცია მხოლოდ ფასადია — რეალურად პეკინი პირდაპირ მონაწილეობს იმ რუსი მებრძოლების მომზადებაში, რომლებიც შემდეგ უკრაინაში იბრძვიან. მეორე და უფრო მნიშვნელოვანი: თუ რუსეთის არმია მართლაც „მსოფლიოში მეორეა“ და ტექნოლოგიურად მოწინავე, რატომ სჭირდება მას საკუთარი ჯარისკაცების ფარულად გაგზავნა ჩინეთში ელემენტარული დრონების ტექნოლოგიების ასათვისებლად?

რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის?

ეს მოვლენები კლასიკური ტაქტიკის ნიმუშია — როდესაც რეალობა სუსტია, ის ხმაურიანი პროპაგანდით უნდა შეიფუთოს. კრემლი ცდილობს დაგვაჯეროს, რომ ის დამოუკიდებლად უმკლავდება დასავლეთს, თუმცა რეალობა სხვაგვარია:

1. რუსეთის ბიუჯეტი სრულად არის დამოკიდებული გლობალურ ბაზარზე, რომელსაც მოსკოვი ვერ აკონტროლებს.
2. მისი სამხედრო მანქანა ვეღარ უზრუნველყოფს კადრების მომზადებას თანამედროვე სტანდარტებით და სხვის დახმარებას საჭიროებს.

რა იქნება შემდეგ: უახლოეს თვეებში ჩვენ ვიხილავთ კრემლის მცდელობას, კიდევ უფრო აგრესიული რიტორიკით გადაფაროს საკუთარი ეკონომიკური მოწყვლადობა. თუმცა, როგორც კი ნავთობის ფასი ვარდნას დაიწყებს, „ზესახელმწიფოს“ ილუზია საბოლოოდ გაიფანტება და დავინახავთ რეალობას — ქვეყანას, რომელიც მხოლოდ სხვისი რესურსებითა და დახმარებით ცდილობს არსებული მდგომარეობის შენარჩუნებას.