მოდით, მოვლენებს გვერდიდან შევხედოთ. წარმოიდგინეთ, რომ ჭადრაკს თამაშობთ, მაგრამ თქვენივე ფიგურები ერთმანეთს ებრძვიან, სანამ მოწინააღმდეგე დაფას თავის სასარგებლოდ ატრიალებს. დაახლოებით ამ სურათს ვხედავთ დღეს ქართულ პოლიტიკურ ველზე.
ამ კვირაში პრეზიდენტმა სალომე ზურაბიშვილმა ოპოზიციას კონკრეტული სტრატეგია შესთავაზა: გაერთიანება ერთიანი დემოკრატიული ამოცანის გარშემო და მხოლოდ ამის შემდეგ, სისტემის რეფორმირების პირობებში, ინდივიდუალური პოლიტიკური ბრძოლა. თუმცა, საპასუხოდ კვლავ ძველი სენი მივიღეთ: პარტიების ნაწილი საჯაროობის ნაცვლად კულუარულ კომუნიკაციას ითხოვს, სხვები კი — წარსული შეცდომებისთვის საჯარო ბოდიშებს.
სანამ ემოციურ დასკვნებს გამოვიტანთ, ციფრებს შევხედოთ. წლების განმავლობაში, სხვადასხვა ავტორიტეტული კვლევითი ორგანიზაციების მონაცემებით, საქართველოს მოქალაქეების სტაბილურ 80%-ს ქვეყნის ევროპული მომავალი სურს. თუმცა, არსებული 5%-იანი ბარიერის პირობებში, დაქსაქსული ძალებით არჩევნებზე გასვლა, მარტივი მათემატიკით, ამომრჩევლის ხმების გაფლანგვას ნიშნავს. პრეზიდენტის ინიციატივა სწორედ ამ პრაგმატულ რეალობას პასუხობს — როგორ იქცეს საზოგადოების 80%-იანი ნება რეალურ პოლიტიკურ შედეგად.
აქ კი თვალსაჩინო ხდება ის მთავარი ტექნიკა, რომელსაც სისტემა იყენებს. მმართველობა, რომლის სტილსაც ზურაბიშვილი უკვე ღიად ადარებს ტოტალიტარულ ხელწერას, ძალაუფლებას მხოლოდ იძულებით არ ინარჩუნებს. მისი მთავარი იარაღი ალტერნატივის ქაოსად და არასტაბილურობად წარმოჩენაა. როდესაც ამომრჩეველი ხედავს, რომ ოპოზიციური ფლანგი საერთო მიზნის ნაცვლად ძველ წყენებზე კამათობს, ის იმედგაცრუებულია და პროცესს ეთიშება. ეს ცრუ დილემის შექმნის კლასიკური მეთოდია: სისტემა ცდილობს დაგარწმუნოთ, რომ მის მიღმა მხოლოდ არეულობაა.
სწორედ ამიტომ, პრეზიდენტის შეთავაზება მხოლოდ წინასაარჩევნო ტაქტიკა არ არის. ეს არის მცდელობა, ქვეყანამ შეინარჩუნოს სუვერენული არჩევანის უფლება. იმ ფონზე, როდესაც მოსკოვთან ფარული გარიგებების ნიშნები ჩნდება — მათ შორის ჟენევის ფორმატის შესაძლო ცვლილებებზე — საზოგადოების კონსოლიდაცია სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ხდება.
რა იქნება შემდეგ? სურათი ნათელია: პოლიტიკურმა სპექტრმა უნდა გადაწყვიტოს, რა უფრო პრიორიტეტულია — საკუთარი სიმართლის მტკიცება წარსულ კამათში, თუ ქვეყნის მომავლის გადარჩენა. ამ მანიპულაციური ხრიკის ამოცნობა და დაძლევა არის ერთადერთი გზა იმისთვის, რომ სახელმწიფომ მართლაც დამოუკიდებლად განსაზღვროს საკუთარი განვითარების ვექტორი.