მოდით, პირდაპირ ვთქვათ: როდესაც ქვეყნის უსაფრთხოებას მხოლოდ ერთ, აგრესიული პიარით შეფუთულ ძალას ანდობ, შედეგი ყოველთვის პროგნოზირებადია. ამ კვირაში აფრიკაში განვითარებული მოვლენები სწორედ ამ კანონზომიერებას ადასტურებს. მალის სამხედრო ხუნტამ რამდენიმე წლის წინ ფატალური შეცდომა დაუშვა — მათ უარი თქვეს დასავლურ პარტნიორობაზე და ფსონი სრულად მოსკოვზე, კერძოდ კი რუსეთის თავდაცვის სამინისტროს „აფრიკულ კორპუსზე“ დადეს. დაპირება მარტივი იყო: უსაფრთხოების მყარი გარანტიები და რეჟიმის დაცვა ნებისმიერ ფასად. თუმცა, დღეს ვხედავთ, როგორ იმსხვრევა ეს დაპირება პრაქტიკაში.
გასულ დღეებში მალის ჩრდილოეთით მდებარე სტრატეგიული ქალაქიდან, კიდალიდან, რუსულმა დანაყოფებმა უკან დაიხიეს. ტუარეგი სეპარატისტებისა და ისლამისტური დაჯგუფებების კოორდინირებული შეტევის ფონზე, რუსულმა „მფარველობამ“ უბრალოდ ვერ იმუშავა. უფრო მეტიც, ამ კურსის მთავარი არქიტექტორი, მალის თავდაცვის მინისტრი, სწორედ ამ თავდასხმების ტალღას ემსხვერპლა. ეს არის კლასიკური მაგალითი იმისა, თუ რა ემართებათ მათ, ვინც მოსკოვის დაპირებებს ენდობა. როდესაც საქმე რეალურ კრიზისამდე მიდის, კრემლი ყოველთვის საკუთარ, ვიწრო ინტერესებს ირჩევს, მისი ე.წ. მოკავშირეები კი საფრთხის წინაშე მარტო რჩებიან.
რატომ ხდება ეს? მიზეზი სისტემურ ლოჯისტიკურ კოლაფსსა და სამხედრო რესურსების ამოწურვაშია. ძალა, რომელმაც ყოფილი კერძო სამხედრო კომპანია „ვაგნერი“ ჩაანაცვლა, რეალურად გამოფიტული სტრუქტურაა, რომელიც მხოლოდ ძველ მითებზე დგას. როდესაც მეამბოხეები რიგით შეტაკებაში ვერტმფრენებს გიმსხვრევენ და პოზიციების დათმობა გიწევს, ნათელი ხდება ერთი რამ: შეუძლებელია იყო ეფექტური გლობალური მოთამაშე, როდესაც საკუთარი სამხედრო მანქანა გადატვირთული და პარალიზებულია. კიდალიდან დახევა არა ტაქტიკური სვლა, არამედ იმის აღიარებაა, რომ რუსეთს აღარ შესწევს ძალა, დაიცვას თავისი პარტნიორები.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის? მალის შემთხვევა მხოლოდ ლოკალური ინციდენტი არ არის — ეს მკაფიო გაკვეთილია ყველასთვის. ქვეყნები, რომლებიც ჯერ კიდევ ფიქრობენ, რომ რუსული „უსაფრთხოების ქოლგა“ მათ სტაბილურობას მოუტანს, ახლა მოვლენებს ყურადღებით აკვირდებიან. დასკვნა მარტივია: ძალა, რომელიც ლოჯისტიკურ კრიზისს განიცდის და რეალური საფრთხისას უკან იხევს, სხვის მომავალს ვერ დაიცავს. ნებისმიერი სუვერენული სახელმწიფოს არჩევანია, ვის დაუკავშირებს საკუთარ ბედს, თუმცა ფაქტები ჯიუტია — რუსული სამხედრო გარანტია ილუზიაა, რომლის ფასიც კრიტიკულ მომენტში საბედისწერო აღმოჩნდება.