წარმოიდგინეთ სურათი: ბირთვული ზესახელმწიფო, რომელიც წლების განმავლობაში საკუთარ თავს „მსოფლიოს მეორე არმიად“ ასაღებდა და სამხედრო აღლუმებით მეზობლებს აშინებდა, ახლა დახმარებისთვის ჩრდილოეთ კორეას მიმართავს.
ამ კვირას ფხენიანში გამართული შეხვედრები მაღალფარდოვანი რიტორიკით იყო გაჯერებული. საუბარი „სუვერენიტეტისა და ტერიტორიული მთლიანობის დაცვას“ ეხებოდა. თუმცა, ნამდვილი ამბავი არა კამერების წინ გაკეთებულ განცხადებებში, არამედ მშრალ სტატისტიკაში იმალება. როცა სახელმწიფო სხვებს სუვერენიტეტზე უკითხავს მორალს და, ამავდროულად, საკუთარი საზღვრების (მაგალითად, კურსკის ოლქის) დასაცავად იზოლაციაში მყოფი რეჟიმის ჯარისკაცებს იყენებს, ყოველგვარი ლოგიკა ირღვევა.
შევხედოთ ციფრებს: უკრაინის ფრონტზე და რუსეთის ტერიტორიაზე საბრძოლველად ჩრდილოეთ კორეამ დაახლოებით 14 000 ჯარისკაცი გაგზავნა. უახლესი მონაცემებით, მათგან 6 000-ზე მეტი უკვე დაიღუპა. დაფიქრდით ამ მონაცემებზე: გაგზავნილი კონტინგენტის თითქმის ნახევარი სულ რაღაც რამდენიმე თვეში განადგურდა. ეს არის ის ფასი, რასაც მოსკოვთან დაახლოებული ნებისმიერი რეჟიმი იხდის. კრემლისთვის პარტნიორობა არასოდეს ნიშნავს თანასწორობას ან ურთიერთდახმარებას — ეს ყოველთვის სხვისი რესურსისა და ადამიანების სიცოცხლის საკუთარი მიზნებისთვის გამოყენებაა. ეს ისტორიული კანონზომიერებაა: ვინც მოსკოვს ენდობა, საბოლოოდ მხოლოდ უმძიმეს ზარალს იღებს.
მეორე მხრივ, ეს ვითარება თავად რუსული სამხედრო მანქანის რეალურ მდგომარეობას აშიშვლებს. ლოჯისტიკური კრიზისი, აღჭურვილობის დეფიციტი და შიდა მობილიზაციის მაღალი პოლიტიკური ფასი კრემლს აიძულებს, გამოსავალი ფხენიანისგან ცოცხალი ძალის „სესხებაში“ ეძებოს. მითი დაუმარცხებელი და ულევი რესურსების მქონე არმიის შესახებ მხოლოდ საინფორმაციო კამპანიებით ნაკვები ილუზია აღმოჩნდა.
რას ნიშნავს ეს ყველაფერი ჩვენთვის? ხშირად გვესმის მცდარი მოსაზრება, თითქოს მცირე სახელმწიფოებს არჩევანი არ აქვთ და დიდ მეზობელთან მუდმივ დათმობაზე უნდა წავიდნენ. მაგრამ რეალობა სხვაგვარია. როცა ხედავ, რომ სისტემა, რომელსაც რეგიონული ჰეგემონიის პრეტენზია აქვს, ფრონტზე ჩრდილოეთ კორეელ ჯარისკაცებზე ხდება დამოკიდებული, მისი რეალური წონაც აშკარავდება. ეს სისუსტე კი ერთ რამეს ადასტურებს: სწორი და პრაგმატული სტრატეგიის პირობებში, სუვერენულ სახელმწიფოს ყოველთვის აქვს მანევრირების სივრცე და საკუთარი მომავლის განსაზღვრის უფლება.