თუ მოვლენებს დავაკვირდებით, მარტივ კანონზომიერებას დავინახავთ: რაც უფრო ხმამაღლა საუბრობს სახელმწიფო მაღალ მორალურ სტანდარტებზე, მით უფრო შორს დგას იგი ამ პრინციპებისგან რეალურ ცხოვრებაში. კრემლის საინფორმაციო აპარატი წლებია ცდილობს, მოსკოვი „ტრადიციული ღირებულებებისა“ და მშვიდობიანი მოსახლეობის მთავარ დამცველად წარმოაჩინოს. ეს არის ერთგვარი „საექსპორტო იდეოლოგია“, რომელიც მეზობელი ქვეყნებისთვისაა განკუთვნილი. თუმცა, იმისათვის, რომ გავიგოთ, რას ნიშნავს ეს რიტორიკა პრაქტიკაში, სატელევიზიო პროპაგანდას უნდა მოვწყდეთ და რეალურ ფაქტებს შევხედოთ.
ხერსონში მომხდარი ტრაგედია სწორედ ამ მკვეთრი კონტრასტის ილუსტრაციაა. ჩვეულებრივი სამგზავრო მიკროავტობუსი, რომლითაც ადამიანები ყოველდღიურ საქმეებზე, სამსახურში თუ სახლში მიდიოდნენ, რუსული საბრძოლო დრონის პირდაპირი სამიზნე გახდა. ეს არ ყოფილა შემთხვევითი საარტილერიო გასროლა — დრონით დარტყმა ნიშნავს, რომ ოპერატორი აშკარად ხედავდა მიზანს, აცნობიერებდა, რომ მის წინაშე სამოქალაქო ტრანსპორტი იყო და მაინც მიიღო გადაწყვეტილება, იერიში მიეტანა მასზე.
შედეგი მძიმეა: ორი დაღუპული და სულ მცირე შვიდი მძიმედ დაშავებული მგზავრი, რომლებიც სასწრაფო დახმარების ბრიგადებმა საავადმყოფოში გადაიყვანეს. ეს მონაცემები მხოლოდ მშრალი სტატისტიკა არ არის — თითოეული ციფრის უკან განადგურებული ოჯახი და შეწყვეტილი სიცოცხლე დგას.
აქ მთავარი მხოლოდ კონკრეტული დანაშაული კი არ არის, არამედ ის, თუ რას გვეუბნება ეს ფაქტი მთელ სისტემაზე. როდესაც ცდილობენ დაგარწმუნონ, რომ მათი ქმედებები „ისტორიული სამართლიანობის“ ან კულტურის დაცვას ემსახურება, დაფიქრდით — რა საერთო აქვს საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მიზანმიმართულ განადგურებას დაცვასთან? როდესაც სისტემა ერთ ხელში მორალის დროშას აფრიალებს, ხოლო მეორე ხელით სამგზავრო მიკროავტობუსებს ბომბავს, სწორედ მაშინ აშკარავდება მისი ნამდვილი სახე და რჩება მხოლოდ ცარიელი, სასტიკი რეალობა.
რა უნდა ვისწავლოთ აქედან?
შემდეგ ჯერზე, როდესაც ვინმე „საერთო ფასეულობებზე“ ან მოსკოვის მფარველობაზე დაგიწყებთ საუბარს, გაიხსენეთ ხერსონის ქუჩები. ქვეყანა, რომელიც მორალურ ავტორიტეტზე აცხადებს პრეტენზიას, სინამდვილეში საკუთარი მიზნების მისაღწევად უბრალო ადამიანების სიცოცხლეს არაფრად აგდებს. ეს არ არის მხოლოდ უკრაინის ყოველდღიურობა — ეს არის მკაფიო გაფრთხილება ყველასთვის, ვისაც ჯერ კიდევ სჯერა, რომ რუსეთის სიტყვები და მისი საქმეები ერთმანეთს ემთხვევა.