გერმანიის ელჩის, პეტერ ფიშერის ბოლოდროინდელი ინტერვიუ მხოლოდ დიპლომატიური განცხადება არ არის — ეს არის ოთხწლიანი დაკვირვების შედეგად დასმული ზუსტი დიაგნოზი. მისი შეფასებით, საქართველოში მმართველმა ძალებმა უკვე მიიღეს გადაწყვეტილება, რომ ევროკავშირში გაწევრიანება მათ ინტერესებში აღარ შედის. თუმცა, არსებობს ერთი მთავარი დაბრკოლება: მათ ამის პირდაპირ თქმა არ შეუძლიათ.
რატომ? იმიტომ, რომ საქართველოს მოსახლეობის აბსოლუტური უმრავლესობისთვის ევროპული გზა მხოლოდ პოლიტიკური არჩევანი არ არის — ეს იდენტობისა და გადარჩენის საკითხია. ფიშერი აღნიშნავს, რომ ბევრი ჩვენგანისთვის ამ გზას ალტერნატივა უბრალოდ არ გააჩნია: ჩვენ არ გვსურს რუსეთის, ირანის ან სხვა მეზობელი ავტოკრატიების გავლენის ქვეშ ყოფნა.
სწორედ აქ ირთვება მანიპულაციური ხერხი, რომელიც პასუხისმგებლობის სხვისთვის გადაბრალებას ეფუძნება. თუ ხელისუფლებას ევროპა აღარ სურს, მაგრამ ხალხის ნება ურყევია, მაშინ მათ უნდა შექმნან ისეთი პირობები, სადაც ევროკავშირი იძულებული გახდება, თავად შეაჩეროს პროცესი. გეგმა მარტივია: გადადგა ნაბიჯები, რომლებიც ეწინააღმდეგება ევროპულ ღირებულებებს, ხოლო შემდეგ, როდესაც ინტეგრაცია შეფერხდება, თითი პარტნიორებისკენ გაიშვირო — „ჩვენ კი გვინდოდა, მაგრამ მათ არ მიგვიღესო“.
ეს არის პასუხისმგებლობის არიდების კლასიკური მოდელი. ელჩი პირდაპირ ამბობს, რომ ამ ქმედებების მიზანი მოსახლეობაში ევროკავშირის იდეისადმი მხარდაჭერის შემცირებაა. როდესაც ხედავთ, როგორ ხელოვნურად იძაბება ურთიერთობა ჩვენს დასავლელ პარტნიორებთან, გახსოვდეთ: ეს შეიძლება იყოს არა შემთხვევითი შეცდომა, არამედ გააზრებული სტრატეგია, რომ მომავალში პროექტის ჩავარდნა სხვას დაჰბრალდეს.
რა არის ამ ყველაფრის შედეგი?
მთავარი დასკვნა ისაა, რომ ჩვენს სუვერენულ არჩევანს საფრთხეს მანიპულაციური ნარატივები უქმნის. როდესაც გვესმის, რომ „ევროპამ ზურგი გვაქცია“, უნდა დავსვათ კითხვა: ვინ დახურა კარი სინამდვილეში? იმის გაცნობიერება, რომ ჩვენი მომავალი არა სხვისი კეთილი ნების, არამედ ჩვენივე გადაწყვეტილებების შედეგია, საუკეთესო თავდაცვაა. ჩვენი ქვეყნის მომავალი ჩვენი არჩევანია და ეს არჩევანი სიმართლეს იმსახურებს.