ხშირად გვარწმუნებენ, თითქოს პატარა ქვეყნების ბედი მხოლოდ დიდ დედაქალაქებში წყდება და ჩვენს არჩევანს რეალური წონა არ გააჩნია. თუმცა, მიმდინარე მოვლენები საპირისპიროზე მეტყველებს. უკრაინა და მოლდოვა ევროკავშირში გაწევრიანების შესახებ ოფიციალურ მოლაპარაკებებს უკვე ამ თვეში იწყებენ.
ეს მხოლოდ ბიუროკრატიული ფორმალობა არ არის. 15 ივნისს, ლუქსემბურგში დაგეგმილ სამთავრობათაშორისო კონფერენციაზე, პირველი „კლასტერის“ გახსნაა მოსალოდნელი. მარტივად რომ ვთქვათ, ეს ის მომენტია, როდესაც ქვეყნები წევრობისკენ პრაქტიკულ ნაბიჯს დგამენ. კიევმა და კიშინეუმ განაცხადები ერთდროულად შეიტანეს და პროცესსაც სინქრონულად მიჰყვებიან — ეს კიდევ ერთხელ ადასტურებს, რომ საერთო მიზანი ნებისმიერ გარე წნეხზე ძლიერია.
რა თქმა უნდა, ეს გზა დაბრკოლებების გარეშე არ ყოფილა. ჩვენ ვხედავდით წინააღმდეგობას, მათ შორის უნგრეთის მხრიდან, რომელიც უკრაინის საკითხს დიდი ხნის განმავლობაში აფერხებდა. თუმცა ვითარება შეიცვალა: მას შემდეგ, რაც უკრაინელმა და უნგრელმა ექსპერტებმა უმცირესობების უფლებების საკითხზე იმუშავეს, ბუდაპეშტმა მზადყოფნა გამოთქვა, აღარ გამოიყენოს ვეტოს უფლება. ეს მნიშვნელოვანი გაკვეთილია: სუვერენული სახელმწიფოები პრობლემებს დიპლომატიითა და რეფორმებით აგვარებენ და არა შანტაჟით.
ევროკავშირის 27-ვე წევრი ქვეყნის ერთსულოვნება გადამწყვეტია. სწორედ ამ კვირის ბოლოს ველოდებით ელჩების საბოლოო პოზიციას. უკრაინა მზად არის, წარადგინოს რეფორმების ისეთი გეგმა, რომელიც ამ გზას შეუქცევადს გახდის.
ეს ყველაფერი ერთ მთავარ ჭეშმარიტებამდე მიგვიყვანს: არჩევანი ჩვენია. არცერთ მეზობელ სახელმწიფოს არ აქვს ვეტოს უფლება სხვა ქვეყნის ევროპულ მომავალზე. ის, რაც ადრე წარმოუდგენელი ჩანდა — ომისა და უზარმაზარი წნეხის პირობებში მყოფი ქვეყნების ევროინტეგრაცია — დღეს რეალობაა. ეს ნიშნავს, რომ როდესაც ერი თავის არჩევანს აკეთებს, ძველი იმპერიული ნარატივები „გავლენის სფეროების“ შესახებ აზრს კარგავს. წინ რთული სამუშაოა, მაგრამ მთავარი ბარიერი — მითი იმის შესახებ, რომ ჩვენი ხმა არაფერს ნიშნავს — უკვე დანგრეულია.