ამ კვირაში რუსეთის ქალაქებში — ორსკსა და პერმში — მომხდარი მოვლენები ერთი შეხედვით შეიძლება ჩვეულებრივ საომარ ქრონიკას ჰგავდეს, თუმცა რეალობა გაცილებით საგულისხმოა. უკრაინის საზღვრიდან 1500-1800 კილომეტრით დაშორებულ მსხვილ ნავთობგადამამუშავებელ ქარხნებზე დრონებით მიტანილმა იერიშმა ათეულობით სახანძრო და სასწრაფო დახმარების ეკიპაჟის მობილიზება და აეროპორტების პარალიზება გამოიწვია.
რას ვხედავთ ამ ფაქტების მიღმა? უპირველეს ყოვლისა, ეს რუსეთის ეკონომიკური ხერხემლის დაუცველობაა. ორსკის ქარხანა, რომელიც წელიწადში დაახლოებით 6 მილიონ ტონა ნავთობს ამუშავებს, უზარმაზარ რეგიონებს საწვავით ამარაგებს და მისი პროდუქცია ექსპორტზეც გადის. პერმის ობიექტი კი ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მაღალტექნოლოგიური საწარმოა. როდესაც სახელმწიფო ეკონომიკა თითქმის მთლიანად ნედლეულსა და ენერგორესურსებზეა დამოკიდებული, ასეთი ობიექტების მწყობრიდან გამოყვანა მხოლოდ ინფრასტრუქტურული შეფერხება არ არის — ეს პირდაპირი დარტყმაა იმ ფინანსურ ძრავაზე, რომელიც ამ სისტემას ჯერ კიდევ ასაზრდოებს.
მეორე და კიდევ უფრო მნიშვნელოვანი ასპექტი სამხედრო მითის მსხვრევაა. წლების განმავლობაში პროპაგანდა გვიმტკიცებდა, რომ რუსული საჰაერო თავდაცვა გაუვალი ფარი იყო. რეალობა კი საპირისპიროა: საფრენმა აპარატებმა რუსეთის საჰაერო სივრცეში ათასობით კილომეტრი ისე დაფარეს, რომ სტრატეგიულ სამიზნეებამდე მათთვის ხელი არავის შეუშლია. თუ სამხედრო მანქანა საკუთარ ტერიტორიაზე ყველაზე ძვირადღირებული აქტივების დაცვასაც ვერ ახერხებს, აშკარაა, რომ მისი რესურსები, ლოგისტიკა და მართვის სისტემები კრიტიკულად არის გამოფიტული.
რას ნიშნავს ეს მომავლისთვის? მსგავსი ინციდენტები ადასტურებს, რომ უსაფრთხოების განცდა მხოლოდ ილუზიაა. ფრონტის ხაზზე რესურსების მაქსიმალურმა კონცენტრაციამ რუსეთის შიდა ტერიტორია და ინფრასტრუქტურა სრულიად მოწყვლადი დატოვა. ეს უკვე აღარ არის კონფლიქტი, რომელსაც მოსახლეობა მხოლოდ ტელეეკრანებიდან ადევნებს თვალს — ეს არის რეალობა, სადაც ეკონომიკური და ინფრასტრუქტურული კოლაფსის საფრთხემ სისტემის შიგნით, უშუალოდ მათ ტერიტორიაზე გადაინაცვლა.