გასულ ღამეს ხარკოვში კვლავ აფეთქებების ხმა ისმოდა. თუ სტატისტიკას დავეყრდნობით, სურათი ასეთია: 15 უპილოტო საფრენი აპარატი და ორი რაკეტა. სამიზნე კი არა სამხედრო ობიექტები, არამედ საცხოვრებელი კორპუსები, ოფისები და რიგითი მოქალაქეების ავტომობილები აღმოჩნდა. თავდასხმის შედეგად 14 ადამიანი დაშავდა, მათ შორის — ერთი ბავშვი.
მოდით, ამ მოვლენას ემოციების გარეშე, ანალიტიკურად შევხედოთ. აქ იკვეთება ერთი მნიშვნელოვანი კანონზომიერება, რომელიც ხშირად ყურადღების მიღმა გვრჩება: როდესაც არმია, რომელიც საკუთარ თავს „მსოფლიოში მეორეს“ უწოდებს, ფრონტის ხაზზე სტრატეგიულ გარღვევას ვერ ახერხებს, ის ტაქტიკას ცვლის. როცა პროფესიული სამხედრო მიზნების მიღწევა შეუძლებელია, იწყება დარტყმები სამოქალაქო ინფრასტრუქტურაზე. ეს არ არის სიძლიერის დემონსტრირება — პირიქით, ეს რესურსების გამოფიტვისა და ტაქტიკური უსუსურობის პირდაპირი ნიშანია.
ამავდროულად, ყურადსაღებია კიდევ ერთი ფაქტორი: კრემლის რიტორიკა და რეალური ქმედებები რადიკალურად აცდენილია ერთმანეთს. მოსკოვი ხშირად აპელირებს „ჰუმანიტარულ ღირებულებებსა“ და „მოძმე ერების დაცვაზე“, თუმცა ხარკოვსა და დნიპროში — სადაც ბოლო თავდასხმას ოთხი ადამიანი ემსხვერპლა — ჩვენ ამ სიტყვების სრულ ფარსს ვხედავთ. პროპაგანდისტული ნარატივი მაშინ უფასურდება, როცა რაკეტა საცხოვრებელი კორპუსის საძინებელში ფეთქდება.
უკრაინის ხელმძღვანელობა აცხადებს, რომ მათი მიზანი ომის ზამთრამდე დასრულებაა. კრემლი კი, საპასუხოდ, ცდილობს ფსიქოლოგიური წნეხი გაზარდოს მშვიდობიან მოსახლეობაზე, რადგან რეალური საბრძოლო უპირატესობის მოპოვება სულ უფრო რთული ხდება.
რა უნდა ველოდოთ შემდეგ? ტაქტიკა, სავარაუდოდ, უცვლელი დარჩება — მოსკოვი კვლავ შეეცდება სამოქალაქო ობიექტებზე თავდასხმით გადაფაროს საკუთარი სამხედრო წარუმატებლობა. თუმცა, ისტორიული გამოცდილება აჩვენებს, რომ მსგავსი ტერორი იშვიათად აღწევს დასახულ პოლიტიკურ მიზანს. პირიქით, ის მხოლოდ უფრო ნათელს ხდის იმ რეალობას, რომლის შენიღბვასაც ოფიციალური პროპაგანდა ასეთი ძალისხმევით ცდილობს.