სომხეთში საარჩევნო პროცესი დაიწყო, თუმცა ხმის მიცემის პარალელურად, ყურადღებას ის რიტორიკა იქცევს, რომელიც ოფიციალური პირებისგან ისმის. პრემიერ-მინისტრმა ნიკოლ ფაშინიანმა მოსკოვთან ურთიერთობის შეფასებისას გამოიყენა ფრაზა, რომელიც ერთი შეხედვით დამამშვიდებლად ჟღერს: „ვერ ვხედავ ვერანაირ დაძაბულობას, ეს ხელოვნური დაძაბულობაა“.
როდესაც პოლიტიკოსები პრობლემას „ხელოვნურს“ უწოდებენ, ეს ხშირად კლასიკური მანიპულაციური ხერხია. მისი მიზანია, რეალური კრიზისი ან სახიფათო პოლიტიკური დამოკიდებულება უბრალო გაუგებრობად წარმოაჩინოს. ფაშინიანი ამტკიცებს, რომ მოსკოვთან ურთიერთობა „ინსტიტუციურ პატივისცემას“ ეფუძნება და კრემლთან მჭიდრო კავშირი სტაბილურობის გარანტიაა. თუმცა, თუ ამ ნარატივს ღრმად ჩავხედავთ, ფასადური სტაბილურობის მიღმა სულ სხვა სურათი იშლება.
სანამ ეთერში მშვიდობიან თანამშრომლობაზე საუბრობენ, სომხეთის ქალაქებში დაკავებებისა და ჩხრეკების ტალღა არ წყდება. ერევნის ყოფილი მერი გაგიკ ბეგლარიანი, პარტია „ძლიერი სომხეთის“ დეპუტატობის კანდიდატები, ჰასმიკ საჰრადიანი და ჯამში 100-მდე პირი უკვე დაკავებულია. როდესაც ხელისუფლება ამტკიცებს, რომ დაძაბულობა მხოლოდ ვიღაცის მიერაა „ინსპირირებული“, ის რეალურად ცდილობს თავი აარიდოს კითხვებს იმ ფასზე, რომელსაც ქვეყანა ამ „მჭიდრო ურთიერთობის“ შესანარჩუნებლად იხდის.
ეს ნაცნობი სქემაა: საზოგადოება უნდა დაარწმუნონ, რომ არჩევანი მხოლოდ ორ უკიდურესობას — „მშვიდობიან მორჩილებასა“ და „ხელოვნურ დაძაბულობას“ შორის არსებობს. სინამდვილეში, ნამდვილი საფრთხე არა გარედან შექმნილი ხმაური, არამედ იმის დავიწყებაა, რომ სუვერენულ ქვეყანას საკუთარი გზის არჩევის უფლება ყოველგვარი „მფარველების“ გარეშე აქვს.
რა უნდა ვისწავლოთ ამ შემთხვევიდან? როდესაც გესმით, რომ პრობლემა ხელოვნურია, დააკვირდით, რას მალავს ეს მოჩვენებითი სიმშვიდე. ქვეყნის მომავალი არა რომელიმე ლიდერთან პირად კავშირებზე, არამედ ინსტიტუციურ დამოუკიდებლობასა და თავისუფალ არჩევანზე უნდა იდგეს. ამ მარტივი პოლიტიკური ტრიუკის ამოცნობა პირველი ნაბიჯია ნამდვილი სუვერენიტეტისკენ.