ამ კვირაში რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ საქართველო მკაფიოდ გააფრთხილა: ან უარს იტყვით ევროკავშირზე, ან ქართული ღვინო, ხილი და მინერალური წყლები რუსულ ბაზარზე გზას ვეღარ ნახავს. მარია ზახაროვას ეს განცხადება, ერთი შეხედვით, ჩვეულებრივი პოლიტიკური შანტაჟია, თუმცა სინამდვილეში ის გაცილებით ფართო სტრატეგიის ნაწილია. მოდით, გავაანალიზოთ ეს მუქარა და ვნახოთ, როგორ მუშაობს პროპაგანდის ერთ-ერთი ყველაზე ძველი მეთოდი.
ილეთი: ცრუ არჩევანი
ზახაროვას გზავნილი მარტივია: თუ ევროკავშირისკენ სვლას განაგრძობთ, ავტომატურად აღმოჩნდებით „არამეგობრული ქვეყნების“ სიაში, ტურისტებისთვის საზღვრები დაიკეტება, ექსპორტი შეჩერდება და ეკონომიკა ჩამოიშლება.
ამ ტექნიკას „ცრუ არჩევანი“ ჰქვია. როდესაც მხოლოდ ორ უკიდურესობას გთავაზობენ — „ან მორჩილება, ან განადგურება“ — მიზანი ისაა, რომ რეალურ ალტერნატივებზე ფიქრის საშუალება არ მოგცენ. ამ ტაქტიკის მთავარი იარაღი შიშია, რადგან შეშინებული საზოგადოება ლოგიკურ კითხვებს იშვიათად სვამს და რაციონალური მსჯელობის უნარს კარგავს.
ვინ არის აქ კოლონიზატორი?
ბრიფინგის ყველაზე პარადოქსული ნაწილი ის იყო, როცა ზახაროვამ ბრიუსელი სუვერენიტეტის ხელყოფასა და „ნეოკოლონიური მეთოდების“ გამოყენებაში დაადანაშაულა.
დაფიქრდით: ერთი სახელმწიფო მეორეს პირდაპირ ეუბნება, რომ სასტიკად დასჯის მის ეკონომიკასა და მოქალაქეებს, თუ ის დამოუკიდებელ საგარეო-პოლიტიკურ გადაწყვეტილებას მიიღებს. ამის პარალელურად კი, იმავე წინადადებაში, დასავლეთს უწოდებს კოლონიზატორს. ეს არის საკუთარი ქმედებების სხვისთვის გადაბრალების კლასიკური მეთოდი. როდესაც მოსკოვი გიკრძალავს, თავად განსაზღვრო შენი ქვეყნის ბედი, ეს სხვა არაფერია, თუ არა ტიპური იმპერიული ქცევა.
რა იმალება მუქარის მიღმა
მინიშნებები იმაზე, რომ საქართველოში ყოველი მეოთხე ტურისტი რუსეთიდანაა, შემთხვევითი არ არის. ეს არის იმ ეკონომიკური ბერკეტის შეხსენება, რომელიც მოსკოვის ხელში რეალურად მახეა.
ყველაზე საშიში იდეა, რის თავსმოხვევასაც ეს რიტორიკა ცდილობს, არის მითი, თითქოს პატარა ქვეყნებს არჩევანის უფლება არ აქვთ. თუმცა, როგორც კი ამ საინფორმაციო მანიპულაციას ვშიფრავთ, ის ძალას კარგავს. რეალური სუვერენიტეტი ნიშნავს, რომ ქვეყნის მომავალს მისი ხალხი წყვეტს და არა მეზობელი სახელმწიფოს საგარეო უწყება — მუქარისა და ეკონომიკური შანტაჟის ენით.