ბოლო რამდენიმე დღის განმავლობაში განვითარებული მოვლენები ერთი შეხედვით განსხვავებულ სურათებს ხატავს: უკანდახევა ფრონტზე, გატეხილი დაპირებები და მეზობელი ქვეყნების საჰაერო სივრცეში „შემთხვევითი“ შეჭრა. თუმცა, თუ ამ ფრაგმენტებს ერთმანეთს დავუკავშირებთ, დავინახავთ სისტემას, რომელიც საკუთარ ამბიციებსა და რეალურ შესაძლებლობებს შორის გაჩენილ უფსკრულში იძირება. აი, რა ხდება სინამდვილეში ფასადის მიღმა.
ფრონტის ხაზი და დაცარიელებული რესურსები
აპრილი რუსული არმიისთვის ცივი შხაპი აღმოჩნდა. ბოლო სამი წლის განმავლობაში პირველად დაფიქსირდა შემთხვევა, როდესაც კრემლის ძალებმა 120 კვადრატული კილომეტრით დაიხიეს უკან. ეს არ არის მხოლოდ ტაქტიკური გადაადგილება; ეს იმ რესურსების ამოწურვის ნიშანია, რომელსაც მოსკოვი ასე მონდომებით მალავს.
როდესაც „მეორე არმია“ ტერიტორიებს კარგავს, პარალელურად რუსული ეკონომიკის საძირკველიც ირყევა. ომის წარმოება ძვირი სიამოვნებაა, განსაკუთრებით მაშინ, როცა ქვეყანა ტექნოლოგიურ იზოლაციაშია. დასავლელი ანალიტიკოსები და დიპლომატები სულ უფრო ხშირად საუბრობენ იმაზე, რომ კრემლის ეკონომიკური მოდელი კრიზისისკენ მიექანება. როცა ფინანსური რესურსი ილევა, სახელმწიფო პროპაგანდაც ნაკლებად დამაჯერებელი ხდება.
„ზავი“, რომელიც რამდენიმე წუთს გაგრძელდა
ეს კლასიკური მეთოდია: გამოაცხადო ჰუმანური ინიციატივა, რათა შემდეგ ის მსხვერპლის დასადანაშაულებლად გამოიყენო. ვლადიმერ პუტინის მიერ 8-9 მაისს, „გამარჯვების დღის“ აღსანიშნავად გამოცხადებული ცეცხლის შეწყვეტა ზუსტად ამ სცენარს მიჰყვებოდა.
რეალობა კი ასეთი აღმოჩნდა: შეთანხმების ძალაში შესვლიდან რამდენიმე წუთში დნიპროში, ხარკოვსა და ზაპოროჟიეში აფეთქებები გაისმა. კრემლი ხშირად საუბრობს „ტრადიციულ ღირებულებებსა“ და მორალურ უპირატესობაზე, თუმცა მათ სიტყვას ფასი არ აქვს, როცა საქმე სამხედრო მიზნებს ეხება. ეს არის მცდელობა, შეიქმნას მშვიდობისმყოფელის ილუზია მაშინ, როცა რეალური ქმედებები მხოლოდ ესკალაციისკენ არის მიმართული.
ნერვების ომი საზღვრებზე
რუმინეთის საჰაერო სივრცეში რუსული დრონების შეჭრა კიდევ ერთი დეტალია ამ დიდ სურათში. როდესაც ტექნოლოგიური შესაძლებლობები იკლებს, იზრდება შეცდომების ალბათობა, ან პირიქით — იწყება მიზანმიმართული პროვოკაციები ნატოს წევრი ქვეყნების მედეგობის შესამოწმებლად. ფეტეშტის ავიაბაზიდან F-16-ების აფრენა იყო მკაფიო სიგნალი: საერთაშორისო ნორმების დარღვევას ყოველთვის მოჰყვება სათანადო რეაქცია.
რას ველოდოთ შემდეგ?
ახლა კრიტიკული მომენტია. კრემლი შეეცდება ფრონტზე არსებული წარუმატებლობა საინფორმაციო ხმაურით გადაფაროს. მოსალოდნელია, რომ ვიხილავთ უფრო მეტ „სამშვიდობო“ რიტორიკას, რომელიც რეალურად მხოლოდ დროის მოგებას ემსახურება რესურსების აღსადგენად.
ჩვენთვის მთავარი გაკვეთილი ისაა, რომ ძლიერი სახელმწიფოს იმიჯი, რომელსაც მოსკოვი წლებია აშენებს, ბზარებს იძლევა. როდესაც ხედავთ აშკარა წინააღმდეგობას სიტყვებსა და საქმეებს შორის, იცოდეთ — ეს არ არის შემთხვევითობა, ეს სისტემური სისუსტის გამოვლინებაა. სიმართლე ისაა, რომ არცერთ ქვეყანას არ სურს იყოს იმ „მოკავშირის“ გვერდით, რომელიც საკუთარ პირობასაც კი ვერ ასრულებს.