ამ კვირაში ევროპიდან კიდევ ერთი მკაფიო სიგნალი მივიღეთ — საქართველო დემოკრატიული უკუსვლის შეჩერების ნიშნებს არ აჩვენებს და კურსის შეცვლა აუცილებელია. ერთი შეხედვით, ეს შეიძლება მორიგ პოლიტიკურ განცხადებად მოგეჩვენოთ, თუმცა, თუ პროცესებს უფრო ფართო ჭრილში დავინახავთ და ემოციებს გვერდზე გადავდებთ, ნაცნობ კანონზომიერებას აღმოვაჩენთ. მოდით, ფაქტებს თვალი გავუსწოროთ.
რიცხვები და რეალობა
ციფრები ხშირად რიტორიკაზე ბევრად უფრო მეტყველებს. კვლევების თანახმად, მოსახლეობის დაახლოებით 85%-ს ევროკავშირში ინტეგრაცია მტკიცედ სურს, თუმცა რეალური ქმედებები სრულიად საპირისპირო ტრაექტორიაზე მიუთითებს. როდესაც ამტკიცებ, რომ ევროპისკენ მიდიხარ, მაგრამ ამავდროულად აფერხებ შეთანხმებული რეფორმების შესრულებას, რის გამოც ქვეყანა მხოლოდ თავდაცვის სექტორისთვის განკუთვნილ 30 მილიონი ევროს ფინანსურ დახმარებას კარგავს — აქ ნაცნობ მანიპულაციასთან გვაქვს საქმე.
ეს არის მცდელობა, შეიქმნას ილუზია, თითქოს ინტეგრაციის პროცესი თავად პარტნიორებმა შეაჩერეს. რეალურად კი, ადამიანის უფლებებზე დიალოგის უარყოფა და დაგეგმილი ცვლილებების გაყინვა საკუთარი ხელით კარის ჩაკეტვას ნიშნავს. ოფიციალური დეკლარაციები და რეალური გადაწყვეტილებები ერთმანეთს სრულად აცდენილია.
იზოლაციის ფასი
თუ პოსტსაბჭოთა სივრცის უახლეს ისტორიას გადავხედავთ, სურათი ყველგან იდენტურია: ნებისმიერი ქვეყანა, რომელმაც ევროპულ ღირებულებებზე უარი თქვა და ეგრეთ წოდებული „დამოუკიდებელი გზა“ აირჩია, საბოლოოდ ეკონომიკურ სტაგნაციასა და საერთაშორისო იზოლაციაში აღმოჩნდა. ძლიერი პარტნიორების გარეშე დარჩენა კი მხოლოდ ერთი კონკრეტული მეზობლის ინტერესებშია, რომელიც მარტოდ დარჩენილ, დასუსტებულ სახელმწიფოებს მარტივად იმორჩილებს და საკუთარ გავლენის სფეროში აბრუნებს.
რა ხდება შემდეგ?
ევროპის ეს გზავნილი არ არის მხოლოდ მშრალი კრიტიკა — ეს არის სარკე, რომელშიც ჩვენი ამჟამინდელი რეალობა აისახება. კურსის შეცვლა და დემოკრატიული ინსტიტუტების გაძლიერება არა გარედან მიღებული დავალება, არამედ ჩვენი სუვერენული არჩევანი და დამოუკიდებლობის შენარჩუნების ერთადერთი გზაა. ევროპული მომავალი მხოლოდ დოკუმენტებზე ხელმოწერა არ არის; ის მოითხოვს ქმედით სისტემას, სადაც სიტყვასა და საქმეს შორის ტოლობის ნიშანი უნდა დაისვას. საბოლოო ჯამში, განვითარების ტრაექტორიის განსაზღვრა მხოლოდ საზოგადოების აქტიური და გააზრებული ჩართულობით არის შესაძლებელი.