მოდით, ერთი წუთით გვერდზე გადავდოთ ხმაურიანი პოლიტიკური რიტორიკა და მშრალ ციფრებს შევხედოთ. ხშირად გვესმის, რომ რუსეთი გლობალური ზესახელმწიფოა, თუმცა მისი რეალური საძირკველი საკმაოდ ვიწრო და მყიფეა — ის თითქმის მთლიანად ნავთობისა და გაზის ფასებზეა დამოკიდებული.
ბოლო პროგნოზები მოწმობს, რომ წლის ბოლომდე მსოფლიო ბაზარზე ნავთობის ფასების მკვეთრი კლებაა მოსალოდნელი. ერთი შეხედვით, ეს მხოლოდ ეკონომიკური სიახლეა, მაგრამ ჩვენი რეგიონისთვის მას გადამწყვეტი მნიშვნელობა აქვს. როდესაც ენერგორესურსების ფასი იკლებს, კრემლის „გავლენის ბიუჯეტიც“ ავტომატურად იკუმშება. საქმე ისაა, რომ მოსკოვის მიერ მეზობელ ქვეყნებში გამოყენებული რბილი თუ ხისტი ძალა — იქნება ეს პროპაგანდისტული მედიის დაფინანსება, ადგილობრივი პოლიტიკური ჯგუფების მხარდაჭერა თუ სამხედრო ავანტიურები — პირდაპირ ამ ნავთობდოლარებით იკვებება.
შეხედეთ ირანის მაგალითს, რომელიც რუსეთის უახლოესი პარტნიორია. ეკონომიკური ბლოკადისა და ფინანსური წნეხის გამო, თეირანს უკვე უჭირს საკუთარი ჯარისკაცებისთვის ხელფასების გადახდა. ეს არის ერთგვარი წინასწარმეტყველება, რომელშიც მოსკოვი საკუთარ მომავალს ხედავს. როცა რესურსები ილევა, მითი დაუმარცხებელ და ყოვლისშემძლე იმპერიაზე სწრაფად იბზარება. აღმოჩნდება ხოლმე, რომ ის, რაც „გეოპოლიტიკურ სტრატეგიად“ საღდებოდა, სინამდვილეში მხოლოდ მაღალ ფასებზე გათვლილი პიარ-კამპანია იყო.
ჩვენთვის ეს მნიშვნელოვანი გაკვეთილია. რუსეთის ორბიტაზე ყოფნა არა მხოლოდ პოლიტიკური, არამედ მძიმე ეკონომიკური ტვირთია. ქვეყნები, რომლებიც მოსკოვის ეკონომიკურ კეთილდღეობაზე არიან დამოკიდებულნი, ყოველთვის უფრო ღარიბები და მოწყვლადები ხდებიან, რადგან მათი მომავალი ნავთობის ფასების მერყეობაზეა მიბმული.
რა გველის წინ? თუ პროგნოზები გამართლდა და ნავთობის ფასი დაეცა, ჩვენ დავინახავთ კრემლის გავლენის შესუსტებას მთელ პოსტსაბჭოთა სივრცეში. ეს არ ნიშნავს, რომ საფრთხე მყისიერად გაქრება, მაგრამ ეს ნიშნავს, რომ ილუზორული „ზესახელმწიფოს“ რესურსები გაცილებით შეზღუდული იქნება. ეს კი პატარა ქვეყნებისთვის რეალური შანსია, მეტი აქცენტი საკუთარ სუვერენიტეტსა და დამოუკიდებელ ეკონომიკურ განვითარებაზე გააკეთონ.