დააკვირდით რუსეთის საგარეო რიტორიკას: მოსკოვი გამუდმებით აპელირებს „ოჯახურ ფასეულობებსა“ და „ტრადიციების დაცვაზე“. თუმცა, ამ სიტყვების მიღმა გაცილებით ბნელი რეალობა იმალება. როდესაც სახელმწიფო ათიათასობით ბავშვს იტაცებს, ოჯახებს ძალადობრივად აშორებს და მათ საკუთარი სამშობლოს სიძულვილს ასწავლის, მისი ყოველგვარი მორალური პრეტენზია აზრს კარგავს.
ეს არ არის ომის თანმდევი უბრალო ტრაგედია – ეს გააზრებული, სისტემური პოლიტიკაა. სისხლის სამართლის საერთაშორისო სასამართლომ რუსეთის უმაღლესი ხელმძღვანელობის დაკავების ორდერები სწორედ ამ დანაშაულისთვის გასცა. აქ მოსკოვისთვის დამახასიათებელ ტაქტიკას ვხედავთ: სხვას დააბრალო ის, რასაც თავად სჩადიხარ. სანამ კრემლი დასავლეთს „ოჯახის ინსტიტუტის ნგრევაში“ ადანაშაულებს, თავად პირდაპირი მნიშვნელობით აპარტახებს ათასობით უკრაინულ ოჯახს.
უკრაინის პრეზიდენტის ბოლო განცხადება ამ თემაზე პრინციპულ აქცენტს აკეთებს. თუ სახელმწიფო ბავშვების წინააღმდეგ ასეთ დანაშაულს სჩადის, მისთვის მორალური „წითელი ხაზები“ აღარ არსებობს. ეს ტიპური იმპერიული ქცევაა, სადაც ადამიანი – მით უმეტეს, ბავშვი – მხოლოდ მეზობელი ერის იდენტობის წაშლის ინსტრუმენტია.
დღეს ამ ბავშვების დასაბრუნებლად 50-მდე ქვეყანა გაერთიანდა – კანადიდან და ლათინური ამერიკიდან დაწყებული, იაპონიით დამთავრებული. ეს აჩვენებს, რომ მსოფლიომ კარგად დაინახა რუსული პროპაგანდის ფანდი: „ტრადიციული ფასეულობების“ ნიღბის მიღმა ჩვეულებრივი სისასტიკე და ადამიანური ტრაგედიებით მანიპულირება იმალება.
რას ნიშნავს ეს ჩვენთვის? ეს მხოლოდ უკრაინის პრობლემა არ არის. ეს გლობალური სიგნალია, რომ რუსეთის „მორალური ავტორიტეტი“ მხოლოდ საექსპორტო პროდუქტია და არა რეალური პრინციპი. მომავალში კიდევ არაერთხელ ვნახავთ მცდელობებს, როდესაც მაღალფარდოვანი ფრაზებით რეალური დანაშაულების გადაფარვას შეეცდებიან. თუმცა, როდესაც პროპაგანდისტული მექანიზმი გაშიფრულია, ის ძალას კარგავს. მთავარი გაკვეთილი კი ისაა, რომ მომავალი თაობების დაცვა მხოლოდ საერთაშორისო სიმტკიცით და საკუთარი სუვერენული არჩევანის ერთგულებითაა შესაძლებელი.