მიმდინარე კვირამ ორი, ერთი შეხედვით განსხვავებული, თუმცა ერთიანი ლოგიკით დაკავშირებული მოვლენა წარმოაჩინა. სომხეთში, მასშტაბური საარჩევნო მოსყიდვის საქმეზე, პრორუსული ძალის წევრები დააკავეს. პარალელურად, საერთაშორისო თანამეგობრობამ კიდევ ერთხელ შეაჯამა უკრაინიდან რუსეთში იძულებით წაყვანილი და შემდეგ, უდიდესი ძალისხმევის ფასად, უკან დაბრუნებული ბავშვების რაოდენობა. ერთი შეხედვით, რა კავშირია ერევნის პოლიტიკურ სკანდალსა და უკრაინელი ბავშვების ტრაგედიას შორის? სინამდვილეში, ეს ერთი და იგივე სტრატეგიის ორი მხარეა — სისტემა, რომელიც ერთს ქადაგებს და სრულიად სხვას აკეთებს.
ექსპორტირებული კორუფცია
მოსკოვი ხშირად აცხადებს, რომ მეზობელი ქვეყნების შიდა საქმეებში არ ერევა და სხვა სახელმწიფოების სუვერენიტეტს პატივს სცემს. თუმცა, რეალობა ფაქტებსა და ციფრებშია. სომხეთში სამართალდამცავებმა 14 ადამიანი დააკავეს რუსი ოლიგარქის, სამველ კარაპეტიანის გარემოცვიდან. ბრალდება ნაცნობია: ფულის გათეთრება და ამომრჩევლის მასობრივი მოსყიდვა. კარაპეტიანი, რომელიც რუსეთის მოქალაქეა, ღიად ცდილობს ადგილობრივ პოლიტიკურ პროცესებში ჩარევას, კონსტიტუციის შეცვლასა და ძალაუფლების ხელში ჩაგდებას.
როდესაც საუბარი „პოლიტიკურ თანამშრომლობას“ ეხება, რეალურად ხდება ოლიგარქიული გავლენების, შავი ფულისა და კორუფციული სქემების ექსპორტი. ეს არ არის დიპლომატია — ეს სხვა ქვეყნის ინსტიტუტების მოსყიდვისა და მათი დაქვემდებარების პირდაპირი მცდელობაა.
„ტრადიციული ღირებულებების“ ნამდვილი ფასი
მეორე მხრივ, გვაქვს მთავარი საექსპორტო ნარატივი — „ტრადიციული ღირებულებების“ დაცვა. თუმცა, რა ხდება მაშინ, როდესაც ამ ლამაზი სიტყვების მიღმა ვიხედებით? 2 100 — ეს იმ უკრაინელი ბავშვების რიცხვია, რომლებიც გატაცების შემდეგ, საერთაშორისო ძალისხმევის შედეგად, საკუთარ ოჯახებს დაუბრუნდნენ. მხოლოდ მიმდინარე წელს 150 ბავშვის გამოხსნა მოხერხდა.
სისტემა, რომელიც მაღალი ტრიბუნებიდან „ოჯახის სიწმინდესა“ და ბავშვებზე ზრუნვაზე საუბრობს, რეალურად მეზობელი ქვეყნიდან ბავშვების მასობრივი დეპორტაციით არის დაკავებული. გაეროს დონეზე ამ ქმედებებს კაცობრიობის წინააღმდეგ ჩადენილი დანაშაულის კვალიფიკაცია მიენიჭა.
რა იქნება შემდეგ
ამ ორი სურათის შეჯერებისას ნათელი ხდება კრემლის მთავარი მეთოდი: კორუფცია ინიღბება „პოლიტიკურ პარტნიორობად“, ხოლო ძალადობა და ბავშვების გატაცება — „ღირებულებების დაცვად“. ეს ორმაგი სტანდარტი მხოლოდ ფარისევლობა არ არის; ეს არის წინასწარ გათვლილი ინსტრუმენტი მეზობელი ქვეყნების დასამორჩილებლად.
მთავარი მაინც ისაა, რომ ამ მეთოდების ამოცნობა უკვე დაწყებულია. იქნება ეს საარჩევნო მოსყიდვის სქემების სამართლებრივი აღკვეთა თუ საერთაშორისო კოალიციების მუშაობა გატაცებული ბავშვების დასაბრუნებლად, საზოგადოებები ამ ილუზიის მსხვრევას იწყებენ. როდესაც ხედავ, როგორ მუშაობს ეს მანიპულაცია, ის ძალას კარგავს. ახლა სწორედ ამ მანიპულაციებისგან თავდაცვის მექანიზმების გაძლიერების ეტაპია — არჩევანი კი ყოველთვის საზოგადოების ხელშია.